Ο Χαμογελαστός Ήλιος ξύπνησε νωρίς το πρωί, έτοιμος να φωτίσει τον κόσμο με τις χρυσές του ακτίνες.
Όμως, μόλις ανέβηκε ψηλά στον ουρανό, παρατήρησε κάτι παράξενο.
Ένα μεγάλο γκρίζο σύννεφο στεκόταν ακίνητο πάνω από την Κοιλάδα των Λουλουδιών.
Και όσο περνούσε η ώρα, δεν μετακινούνταν καθόλου.
«Περίεργο…» είπε ο Χαμογελαστός Ήλιος.
«Τα σύννεφα συνήθως ταξιδεύουν με τον άνεμο.»
Έτσι αποφάσισε να πλησιάσει.
«Καλημέρα!» είπε χαρούμενα.
«Γιατί είσαι τόσο ακίνητο;»
Το σύννεφο αναστέναξε.
«Δεν ξέρω προς τα πού να πάω. Έχω χαθεί και φοβάμαι να συνεχίσω το ταξίδι μου.»
Ο Χαμογελαστός Ήλιος χαμογέλασε.
«Τότε ας ταξιδέψουμε μαζί!»
Οι δυο τους ξεκίνησαν το ταξίδι τους πάνω από τα βουνά, τις λίμνες και τα δάση.
Πέρασαν πάνω από ένα νησί γεμάτο φοίνικες.
Πάνω από μια θάλασσα που έλαμπε σαν καθρέφτης.
Και πάνω από μια κοιλάδα γεμάτη πολύχρωμες πεταλούδες.
Καθώς ταξίδευαν, το σύννεφο άρχισε να γίνεται πιο λευκό και πιο φωτεινό.
«Δεν φοβάμαι πια!» είπε χαρούμενα.
«Τώρα ξέρω ότι ο κόσμος είναι γεμάτος όμορφα μέρη.»
Όταν έφτασαν στον Ωκεανό των Ουράνιων Τόξων, ένας απαλός άνεμος φύσηξε.
Το σύννεφο χαμογέλασε.
«Ώρα να συνεχίσω μόνο μου!»
Ο Χαμογελαστός Ήλιος κούνησε τις χρυσές του ακτίνες.
«Καλά ταξίδια!»
Και καθώς το σύννεφο απομακρυνόταν, μικρές σταγόνες βροχής έπεσαν πάνω στη θάλασσα.
Τότε εμφανίστηκε ένα τεράστιο ουράνιο τόξο που έφτανε από τη μία άκρη του ουρανού μέχρι την άλλη.
Ο Χαμογελαστός Ήλιος χαμογέλασε ακόμα περισσότερο.
Γιατί ήξερε πως κάθε ταξίδι, όσο άγνωστο κι αν φαίνεται στην αρχή, μπορεί να κρύβει υπέροχες εκπλήξεις.
Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που εμφανιζόταν ένα ουράνιο τόξο στον ουρανό, όλοι θυμούνταν τον Χαμογελαστό Ήλιο και το σύννεφο που βρήκε ξανά τον δρόμο του.
