Ο Αρακάς ετοιμαζόταν για τη μεγαλύτερη συναυλία της χρονιάς.
Φορούσε τα αγαπημένα του γυαλιά, κρατούσε την ηλεκτρική του κιθάρα και έκανε πρόβες από το πρωί.
Όλα τα λαχανικά του Μουσικού Λαχανόκηπου είχαν έρθει για να τον ακούσουν.
Ο κύριος Καρότος θα έπαιζε ντραμς.
Η κυρία Ντομάτα πλήκτρα.
Ο κύριος Μπρόκολος μπάσο.
Και ο Αρακάς, φυσικά, θα ήταν ο μεγάλος ροκ σταρ της βραδιάς.
Όμως λίγο πριν αρχίσει η συναυλία, συνέβη κάτι απρόσμενο.
Η κιθάρα του Αρακά δεν έβγαζε ούτε έναν ήχο!
«Ωχ όχι!» φώναξε.
«Η συναυλία καταστράφηκε!»
Ο μικρός αρακάς στενοχωρήθηκε.
«Όλοι ήρθαν να με ακούσουν και τώρα δεν μπορώ να παίξω.»
Ο κύριος Καρότος τον πλησίασε.
«Μην τα παρατάς. Η μουσική δεν βρίσκεται μόνο στα όργανα.»
Η κυρία Ντομάτα χαμογέλασε.
«Η μουσική βρίσκεται και στις καρδιές των φίλων.»
Τότε όλα τα λαχανικά άρχισαν να τραγουδούν μαζί.
Τα καλαμπόκια χτυπούσαν παλαμάκια.
Τα καρότα χόρευαν.
Οι πιπεριές στροβιλίζονταν χαρούμενες.
Και τα μικρά μπιζέλια τραγουδούσαν με όλη τους τη δύναμη.
Ο Αρακάς συγκινήθηκε.
Άφησε την κιθάρα στην άκρη και άρχισε να τραγουδά μαζί με τους φίλους του.
Ξαφνικά, ένα μικρό σπουργίτι πέταξε πάνω από τη σκηνή.
Με το ράμφος του ακούμπησε ένα καλώδιο που είχε βγει από τη θέση του.
Και τότε…
Ντινγκ!
Η κιθάρα άρχισε να παίζει ξανά!
«Τα καταφέραμε!» φώναξε ο Αρακάς.
Όλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα.
Η συναυλία ξεκίνησε και ολόκληρος ο Μουσικός Λαχανόκηπος γέμισε τραγούδια, γέλια και χαρούμενες φωνές.
Στο τέλος της βραδιάς, ο Αρακάς ανέβηκε στη σκηνή και είπε:
«Σήμερα κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό. Ένας αληθινός ροκ σταρ δεν λάμπει μόνος του. Λάμπει μαζί με τους φίλους του.»
Και καθώς το φεγγάρι φώτιζε τον ουρανό, όλα τα λαχανικά τραγουδούσαν μαζί το τελευταίο τραγούδι της βραδιάς, χαρούμενα που είχαν ζήσει μια αξέχαστη συναυλία.
