Σε ένα μικρό δωμάτιο, δίπλα στο παράθυρο που έβλεπε τα αστέρια, υπήρχε ένα κρεβατάκι διαφορετικό από όλα τα άλλα.
Δεν ήταν μόνο μαλακό και ζεστό…
Ήταν και μαγικό.
Κάθε βράδυ, μόλις το παιδί έλεγε «καληνύχτα», το κρεβατάκι ψιθύριζε σιγανά:
«Έλα… ώρα για όνειρα γλυκά.»
Ένα βράδυ, το παιδί δυσκολευόταν να κοιμηθεί.
Στριφογύριζε και σκεφτόταν τη μέρα που πέρασε.
Τότε το κρεβατάκι κούνησε απαλά τα σεντόνια του και είπε:
«Ξέρεις κάτι; Κάθε όνειρο ξεκινάει από μια αγκαλιά.»
Και πριν το παιδί το καταλάβει, η κουβερτούλα το σκέπασε σαν σύννεφο και το μαξιλάρι έγινε μαλακό σαν φτερό.
Ξαφνικά, το δωμάτιο γέμισε μικρά φωτάκια.
Ήταν τα αστεράκια των ονείρων!
Το κρεβατάκι χαμογέλασε και είπε:
«Αυτά είναι για σένα. Για να φωτίζουν τις σκέψεις σου.»
Το παιδί έκλεισε τα μάτια…
και βρέθηκε σε έναν κόσμο όπου τα κρεβάτια γίνονταν βαρκούλες και ταξίδευαν σε θάλασσες από σύννεφα.
Σε εκείνο το ταξίδι, το κρεβατάκι στάθηκε δίπλα του και του ψιθύρισε:
«Ό,τι κι αν σκέφτεσαι την ημέρα, τη νύχτα μπορείς να το αφήνεις εδώ… σε μένα.»
Το παιδί χαμογέλασε.
Και η καρδιά του έγινε πιο ήρεμη.
Από εκείνο το βράδυ και μετά, κάθε φορά που το παιδί ξάπλωνε,
δεν ένιωθε πια μόνο του.
Ήξερε πως το κρεβατάκι του ήταν:
ο φύλακας των ονείρων
ο φίλος της νύχτας
και το λιμανάκι της ξεκούρασης
Και κάθε βράδυ, λίγο πριν κοιμηθεί, έλεγε ψιθυριστά:
«Καληνύχτα, κρεβατάκι μου… πάμε για όνειρα γλυκά.»
Και το κρεβατάκι απαντούσε πάντα:
«Καληνύχτα, μικρέ μου φίλε… σε περιμένουν τα πιο όμορφα όνειρα.» 🌙✨
