Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν πράσινο και χαρούμενο λαχανόκηπο, ζούσε ένα μικρό κολοκυθάκι.
Δεν ήταν πολύ ψηλό, ούτε πολύ δυνατό…
Αλλά είχε μεγάλο όνειρο.
Ήθελε να γίνει μπασκετμπολίστας!
Κάθε απόγευμα, μόλις έπεφτε ο ήλιος, το κολοκυθάκι έπαιρνε μια μικρή πορτοκαλί μπαλίτσα και πήγαινε στην άκρη του κήπου, εκεί που υπήρχε ένα παλιό καλαθάκι από καλάμι. Εκεί το κολοκυθάκι έπαιζε μπασκετάκι.
- «Πάμε ξανά!» έλεγε χαμογελώντας.
Σουτ…
Πλαφ! Έξω.
Ξανά σουτ…
Μπαμ! Στο χώμα.
Το καρότο γελούσε λίγο:
- «Δεν είναι για σένα το μπάσκετ!»
Η πατάτα κουνούσε το κεφάλι:
- «Είσαι πολύ μικρός!»
Μα το κολοκυθάκι δεν θύμωνε.
Σκούπιζε τα φυλλαράκια του και έλεγε:
- «Δεν πειράζει! Θα προσπαθήσω ξανά!»
Κάθε μέρα προπονούταν:
έκανε ντρίμπλες
πηδούσε όσο πιο ψηλά μπορούσε
μετρούσε μέχρι το δέκα και ξαναπροσπαθούσε
Και σιγά σιγά… κάτι άρχισε να αλλάζει.
Μια μέρα, όλος ο κήπος μαζεύτηκε για το μεγάλο παιχνίδι των Λαχανικών.
Το έμπειρο μπρόκολο ήταν αντίπαλος,
η ντομάτα διαιτητής,
και το κολοκυθάκι… στην αντίπαλη ομάδα!
Στο τελευταίο δευτερόλεπτο, η μπάλα έφτασε στα χέρια του.
Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά.
Θυμήθηκε τις προπονήσεις του.
Πήρε βαθιά ανάσα…και
ΣΟΥΤ!
Η μπάλα πέταξε ψηλά…
γύρισε γύρω γύρω…
ΚΑΙ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΑΛΑΘΙ !
Όλος ο κήπος ξέσπασε σε χειροκροτήματα!
Το καρότο φώναξε:
- «Μπράβο, κολοκυθάκι!»
Η πατάτα χαμογέλασε:
- «Δεν ήσουν μικρός… ήσουν απλώς γενναίος!»
Και το κολοκυθάκι κατάλαβε κάτι πολύ σημαντικό:
Δεν έχει σημασία πόσο μικρός είσαι…
αλλά πόσο πολύ πιστεύεις στον εαυτό σου.
Από τότε, κάθε απόγευμα,
στον κήπο ακούγεται το μικρό κολοκυθάκι που παίζει μπάσκετ
και ένα χαρούμενο γέλιο να λέει:
— «Πάμε ξανά!»
