Σε μια μικρή πόλη δίπλα σε ένα μεγάλο βουνό ζούσε ο Ρεξ, ένας κόκκινος νταλίκας με μεγάλη καρδιά. Ο Ρεξ δεν ήταν σαν τα άλλα φορτηγά. Του άρεσε να βοηθάει όλους και να κάνει μακρινά ταξίδια μεταφέροντας πράγματα που είχαν σημασία.
Κάθε πρωί, ο Ρεξ ξεκινούσε από το γκαράζ του κυρίου Μάρκου, ενός παλιού αλλά σοφού μηχανικού που τον φρόντιζε σαν να ήταν φίλος του. Ο Ρεξ πάντα έλεγε:
«Σήμερα θα κάνω κάτι καλό για κάποιον.»
Μια μέρα, ένα μικρό πρόβλημα εμφανίστηκε στο δάσος κοντά στην πόλη. Μια γέφυρα είχε χαλάσει από μια μεγάλη καταιγίδα και τα ζώα δεν μπορούσαν να περάσουν απέναντι για να βρουν τροφή.
Όταν το έμαθε ο Ρεξ, δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Πήγε αμέσως στον κύριο Μάρκο.
«Πρέπει να βοηθήσουμε,» είπε ο Ρεξ με αποφασιστική φωνή.
Ο κύριος Μάρκος χαμογέλασε.
«Το ήξερα ότι θα το πεις αυτό, Ρεξ. Είσαι έτοιμος για μια μεγάλη αποστολή;»
Ο Ρεξ άναψε τις μηχανές του και ξεκίνησε προς το δάσος. Ο δρόμος ήταν δύσκολος. Λάσπες, πέτρες και πεσμένα κλαδιά τον δυσκόλευαν, αλλά ο Ρεξ δεν σταματούσε.
Στο δρόμο συνάντησε ένα μικρό λαγουδάκι που είχε χαθεί.
«Μπορείς να με βοηθήσεις να βρω τη μαμά μου;» ρώτησε το λαγουδάκι με τρεμάμενη φωνή.
Ο Ρεξ χαμήλωσε λίγο για να το βλέπει καλύτερα.
«Φυσικά. Πρώτα η ασφάλεια σου.»
Και έτσι, πριν συνεχίσει την αποστολή του, ο Ρεξ βοήθησε το λαγουδάκι να βρει την οικογένειά του.
Όταν έφτασε στη χαλασμένη γέφυρα, είδε ότι τα ζώα ήταν μαζεμένα και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ο Ρεξ είχε μια ιδέα.
«Μην ανησυχείτε,» είπε. «Θα γίνω εγώ η γέφυρα.»
Τα άλλα ζώα τον κοίταξαν απορημένα, αλλά ο Ρεξ στάθηκε σταθερά πάνω από το ποτάμι, ακίνητος, όσο πιο σταθερός μπορούσε. Τα ζώα πέρασαν ένα ένα πάνω από το σώμα του με προσοχή.
Ήταν δύσκολο και τον πονούσε λίγο, αλλά ο Ρεξ δεν παραπονέθηκε. Ήξερε ότι βοηθούσε.
Όταν πέρασε και το τελευταίο ζώο, ο ήλιος άρχισε να δύει. Ο κύριος Μάρκος έφτασε με εργαλεία και μερικούς εργάτες για να φτιάξουν τη γέφυρα σωστά.
«Έκανες κάτι σπουδαίο σήμερα, Ρεξ,» είπε.
Ο Ρεξ χαμογέλασε κουρασμένος αλλά χαρούμενος.
«Απλώς έκανα αυτό που έπρεπε.»
Από εκείνη τη μέρα, όλα τα ζώα του δάσους έλεγαν ιστορίες για τον Ρεξ τον νταλίκα που δεν ήταν απλώς ένα φορτηγό, αλλά ένας αληθινός φίλος για όλους.
Και κάθε φορά που περνούσε από την πόλη, τα παιδιά τον χαιρετούσαν και φώναζαν:
«Ζήτω ο Ρεξ!»
Και ο Ρεξ συνέχιζε το δρόμο του, έτοιμος για την επόμενη καλή πράξη.
