Ο Μπούλης ξύπνησε νωρίς το πρωί και ήταν έτοιμος για μια γεμάτη μέρα.
Μπροστά του υπήρχε ένας μεγάλος χώρος που έπρεπε να καθαριστεί και να γίνει ξανά όμορφος.
Άναψε τη μηχανή του και ξεκίνησε δυναμικά.
«Πάμε να βάλουμε τα πράγματα σε τάξη!» είπε με ενθουσιασμό.
Προχώρησε αργά και προσεκτικά, μαζεύοντας ό,τι έπρεπε να απομακρυνθεί.
Ήξερε πως η δουλειά του ήταν σημαντική και χρειαζόταν μεγάλη προσοχή.
Καθώς περνούσε από διαφορετικά σημεία, παρατηρούσε πως κάθε μέρος που καθάριζε άλλαζε αμέσως εικόνα.
Ένας χώρος που πριν ήταν ακατάστατος γινόταν ξανά καθαρός και όμορφος.
Στη συνέχεια έφτασε σε μια παλιά παιδική χαρά που ετοιμαζόταν να ανακαινιστεί.
Ο Μπούλης βοήθησε να απομακρυνθούν παλιά υλικά ώστε να ξεκινήσουν οι εργασίες.
Λίγες ώρες αργότερα ήρθαν οι τεχνίτες.
Έβαλαν καινούρια παιχνίδια, έβαψαν τα παγκάκια και γέμισαν τον χώρο με χρώματα.
Ο Μπούλης στάθηκε στην είσοδο και κοίταξε το αποτέλεσμα.
Δεν μπορούσε να πιστέψει την αλλαγή.
Εκεί που πριν υπήρχε ένας ξεχασμένος χώρος, τώρα υπήρχε ένα μέρος γεμάτο ζωή.
Το απόγευμα τα πρώτα παιδιά ήρθαν να παίξουν.
Γέλια και χαρούμενες φωνές ακούστηκαν παντού.
Ο Μπούλης χαμογέλασε.
Κατάλαβε πως μερικές φορές μια δύσκολη δουλειά μπορεί να δημιουργήσει κάτι πολύ όμορφο.
Και ήταν περήφανος που είχε βοηθήσει να ξεκινήσει αυτή η αλλαγή.
