Σε μια όμορφη πόλη γεμάτη λουλούδια και δέντρα ζούσε η Κλέα, ένα χαρούμενο φορτηγό ανακύκλωσης που αγαπούσε πολύ τη φύση.
Κάθε πρωί, η Κλέα ξεκινούσε τη δουλειά της με ένα μεγάλο χαμόγελο.
«Κάθε μικρή πράξη μπορεί να κάνει τον κόσμο πιο όμορφο!» έλεγε πάντα.
Η Κλέα μάζευε χαρτιά, πλαστικά, γυαλί και μέταλλα, φροντίζοντας να μένει η πόλη καθαρή και όμορφη.
Μια μέρα, καθώς περνούσε δίπλα από το μεγάλο πάρκο, συνάντησε έναν σκαντζόχοιρο που έκλαιγε.
«Τι συμβαίνει;» τον ρώτησε η Κλέα.
«Το Δάσος των Χρωμάτων χάνει σιγά σιγά τα χρώματά του», είπε λυπημένος ο σκαντζόχοιρος. «Τα λουλούδια μαραίνονται και τα ζώα δεν ξέρουν τι να κάνουν.»
Η Κλέα στενοχωρήθηκε.
«Πρέπει να βοηθήσουμε!» είπε αποφασιστικά.
Αμέσως ξεκίνησε για το Δάσος των Χρωμάτων.
Όταν έφτασε, είδε πεταμένα κουτιά, μπουκάλια και σκουπίδια παντού.
Τα πουλάκια είχαν σταματήσει να τραγουδούν και τα λουλούδια είχαν χάσει τη λάμψη τους.
Η Κλέα δεν έχασε χρόνο.
Άρχισε να μαζεύει όλα τα ανακυκλώσιμα υλικά.
Στο πλευρό της ήρθαν τα κουνελάκια, οι χελώνες, οι σκαντζόχοιροι και τα ελαφάκια.
Όλοι μαζί δούλευαν χαρούμενοι.
Ένα μικρό αλεπουδάκι όμως καθόταν μόνο του.
«Δεν μπορώ να βοηθήσω. Είμαι πολύ μικρό», είπε.
Η Κλέα χαμογέλασε.
«Καμία βοήθεια δεν είναι μικρή όταν γίνεται με αγάπη.»
Έτσι, το μικρό αλεπουδάκι άρχισε να μαζεύει μικρά χαρτάκια και φύλλα.
Σιγά σιγά το δάσος άρχισε να αλλάζει.
Τα λουλούδια ξαναβρήκαν τα χρώματά τους.
Τα πουλιά άρχισαν πάλι να τραγουδούν.
Οι πεταλούδες πετούσαν χαρούμενες ανάμεσα στα δέντρα.
Και τότε συνέβη κάτι μαγικό.
Ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο εμφανίστηκε πάνω από το δάσος.
Όλα τα ζώα άρχισαν να χειροκροτούν.
«Ζήτω η Κλέα!» φώναζαν.
Η Κλέα όμως χαμογέλασε και είπε:
«Δεν το έκανα μόνη μου. Όταν όλοι συνεργαζόμαστε, μπορούμε να κάνουμε θαύματα.»
Από εκείνη την ημέρα, το Δάσος των Χρωμάτων έγινε το πιο καθαρό και όμορφο μέρος της περιοχής.
Και κάθε φορά που η Κλέα περνούσε από εκεί, τα ζώα έτρεχαν να την χαιρετήσουν.
Γιατί ήξεραν πως η αγαπημένη τους φίλη δεν ήταν απλώς ένα φορτηγό ανακύκλωσης.
Ήταν η φύλακας της φύσης και των χρωμάτων.
