Ο Τάκης ήταν ο φούρναρης του χωριού και κάθε μέρα ξυπνούσε πολύ πριν χαράξει. Όταν οι περισσότεροι άνθρωποι κοιμούνταν ακόμη, εκείνος άναβε τον μεγάλο φούρνο και ετοίμαζε τη ζύμη για το πρώτο ψωμί της ημέρας.
Ένα πρωινό, καθώς έξω επικρατούσε απόλυτη ησυχία, ο Τάκης φόρεσε την ποδιά του, άδειασε το αλεύρι στη μεγάλη σκάφη και άρχισε να ζυμώνει με αργές, σταθερές κινήσεις.
Όταν η ζύμη ήταν έτοιμη, τη σκέπασε με μια καθαρή πετσέτα και περίμενε να φουσκώσει.
Λίγη ώρα αργότερα, έπλασε στρογγυλά καρβέλια, μικρά ψωμάκια και αφράτα κουλούρια. Τα τοποθέτησε προσεκτικά στα ταψιά και τα έβαλε στον φούρνο.
Σιγά σιγά, το αρτοποιείο γέμισε με το ζεστό άρωμα του φρεσκοψημένου ψωμιού.
Ο Τάκης άνοιξε την πόρτα του φούρνου και κοίταξε τα καρβέλια που είχαν πάρει ένα όμορφο χρυσαφένιο χρώμα.
«Έτοιμα!» είπε με χαμόγελο.
Την ίδια στιγμή, οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού άρχισαν να περνούν από τον δρόμο. Άλλοι πήγαιναν στη δουλειά τους και άλλοι έκαναν την πρωινή τους βόλτα.
Όλοι σταματούσαν για μια στιγμή έξω από τον φούρνο, γιατί η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού γέμιζε ολόκληρη τη γειτονιά.
Ο Τάκης τοποθέτησε τα ψωμιά στα ξύλινα ράφια και καθάρισε τον πάγκο του, ετοιμάζοντας τον χώρο για την υπόλοιπη ημέρα.
Πριν ανοίξει την πόρτα του φούρνου, στάθηκε για λίγο και κοίταξε τον ήλιο που μόλις ανέβαινε πάνω από τις στέγες του χωριού.
Μια καινούρια μέρα είχε ξεκινήσει.
Ο Τάκης χαμογέλασε, φόρεσε ξανά την ποδιά του και υποδέχτηκε τους πρώτους πελάτες, έτοιμος να τους προσφέρει το πιο φρέσκο ψωμί της ημέρας.
