Ο Λάμπρος ξεκίνησε την πρωινή του περιπολία στη γειτονιά, όταν είδε ένα μικρό παιδί να ψάχνει ανήσυχο γύρω από την πλατεία.
Πλησίασε για να δει τι είχε συμβεί.
«Έχασα τη ζωγραφιά που έφτιαξα για τον διαγωνισμό του σχολείου», είπε το παιδί στεναχωρημένο.
Ο Λάμπρος αποφάσισε αμέσως να βοηθήσει.
Κοίταξε προσεκτικά στα παγκάκια, κοντά στα δέντρα και γύρω από την πλατεία.
Λίγο αργότερα παρατήρησε ένα χαρτί που είχε παρασυρθεί από τον αέρα και είχε σταματήσει δίπλα σε ένα παρτέρι.
Ήταν η χαμένη ζωγραφιά.
Την πήρε προσεκτικά για να μην τσαλακωθεί και την έδωσε πίσω στο παιδί.
«Τη βρήκαμε!» είπε χαρούμενα.
Το παιδί χαμογέλασε και τον ευχαρίστησε.
Ο Λάμπρος συνέχισε την περιπολία του.
Στη διαδρομή βοήθησε έναν ηλικιωμένο να περάσει τον δρόμο με ασφάλεια και έδειξε σε έναν επισκέπτη πώς να βρει την πλατεία που έψαχνε.
Η μέρα κύλησε γεμάτη μικρές όμορφες στιγμές.
Όταν επέστρεψε στο τμήμα, σκέφτηκε όλα όσα είχαν γίνει.
Ήξερε πως η δουλειά του δεν ήταν μόνο να προσέχει την πόλη, αλλά και να βρίσκεται δίπλα στους ανθρώπους όταν χρειάζονταν βοήθεια.
Και αυτό ήταν που έκανε κάθε μέρα του ξεχωριστή.
