Ο Άγγελος ετοίμαζε τα πινέλα και τα χρώματά του για να ζωγραφίσει τον πιο όμορφο πίνακα που είχε φτιάξει ποτέ.
Ήταν ένας νεαρός ζωγράφος και αγαπούσε να δίνει χρώμα σε όλα γύρω του.
Όμως, μόλις άνοιξε την κασετίνα του, παρατήρησε κάτι παράξενο.
Το μπλε χρώμα είχε τελειώσει!
«Ωχ!» είπε στενοχωρημένος.
«Πώς θα ζωγραφίσω τον ουρανό χωρίς μπλε;»
Τότε, ένα μικρό σπουργίτι προσγειώθηκε δίπλα του.
«Μην στενοχωριέσαι», του είπε.
«Το πιο όμορφο χρώμα βρίσκεται έξω από τα πινέλα.»
Ο Άγγελος χαμογέλασε και βγήκε για μια βόλτα.
Στον δρόμο συνάντησε ένα λαγουδάκι που είχε πέσει και είχε χτυπήσει το πόδι του.
Ο Άγγελος το βοήθησε να σηκωθεί.
Λίγο πιο κάτω, είδε μια πεταλούδα που είχε παγιδευτεί σε έναν θάμνο.
Με προσοχή την ελευθέρωσε.
Στη συνέχεια βοήθησε ένα μικρό σκιουράκι να μαζέψει τα βελανίδια του.
Καθώς ο ήλιος έδυε, ο ουρανός γέμισε πορτοκαλί, ροζ, μωβ και χρυσές αποχρώσεις.
Ο Άγγελος σταμάτησε και χαμογέλασε.
«Αυτό είναι!» είπε.
Γύρισε στο εργαστήριό του και άρχισε να ζωγραφίζει όσα είχε δει.
Την πεταλούδα.
Το λαγουδάκι.
Το σκιουράκι.
Και τον πολύχρωμο ουρανό.
Όταν τελείωσε, είχε δημιουργήσει τον πιο όμορφο πίνακα της ζωής του.
Την επόμενη μέρα, όλοι οι φίλοι του ήρθαν να τον δουν.
«Είναι υπέροχος!» είπαν.
Ο Άγγελος χαμογέλασε.
«Ξέρετε κάτι; Τα πιο όμορφα χρώματα δεν βρίσκονται μόνο στις μπογιές. Βρίσκονται στις στιγμές που ζούμε και στις καλές πράξεις που κάνουμε.»
Και από εκείνη την ημέρα, ο νεαρός ζωγράφος ζωγράφιζε πάντα με χαμόγελο, γιατί ήξερε πως η έμπνευση βρίσκεται παντού γύρω μας.
