Ο Νίκος, ο αστροναύτης, ξύπνησε ένα καθαρό πρωινό γεμάτος ανυπομονησία.
Στο κέντρο ελέγχου τον περίμενε ένας περίεργος φάκελος με ασημένια γράμματα.
«Αποστολή 27 – Προορισμός: Ο Σταθμός του Αύριο.»
Ο Νίκος δεν είχε ξανακούσει ποτέ αυτό το όνομα.
Λίγη ώρα αργότερα το διαστημόπλοιό του απογειώθηκε και άρχισε να ταξιδεύει ανάμεσα στα αστέρια.
Ύστερα από αρκετή ώρα, εμφανίστηκε μπροστά του ένας τεράστιος διαστημικός σταθμός.
Δεν είχε το σχήμα που περίμενε.
Αποτελούνταν από δεκάδες διάφανες σφαίρες που περιστρέφονταν αργά γύρω από έναν φωτεινό πυρήνα, σαν να χόρευαν όλες μαζί.
Μόλις προσγειώθηκε, τον υποδέχθηκε ένα μικρό ρομπότ.
«Καλώς ήρθες στον μοναδικό σταθμό όπου δεν φυλάμε αντικείμενα... αλλά ιδέες από το μέλλον.»
Ο Νίκος ακολούθησε το ρομπότ.
Η πρώτη αίθουσα ήταν γεμάτη παράθυρα.
Όμως κανένα δεν έδειχνε το διάστημα.
Το πρώτο παράθυρο έδειχνε πόλεις γεμάτες πράσινες στέγες και κήπους.
Το δεύτερο εμφάνιζε υποβρύχιες βιβλιοθήκες.
Το τρίτο παρουσίαζε σχολεία όπου τα παιδιά μάθαιναν ταξιδεύοντας με εικονικές αποστολές σε ολόκληρο το Σύμπαν.
«Αυτές είναι προβολές;» ρώτησε ο Νίκος.
«Όχι», απάντησε το ρομπότ.
«Είναι πιθανές ιδέες που ίσως μια μέρα γίνουν πραγματικότητα.»
Στη συνέχεια μπήκαν στην Αίθουσα των Εφευρετών.
Εκεί δεν υπήρχαν μηχανές.
Υπήρχαν μόνο εκατομμύρια φωτεινές σφαίρες που αιωρούνταν.
«Κάθε φορά που ένας άνθρωπος στον κόσμο σκέφτεται μια καινούρια ιδέα, εμφανίζεται μία ακόμη σφαίρα.»
Ο Νίκος κοίταζε μαγεμένος τον ατελείωτο ουρανό από ιδέες.
Η επόμενη στάση ήταν το Παρατηρητήριο του Χρόνου.
Ένα τεράστιο τηλεσκόπιο δεν κοιτούσε τα αστέρια.
Κοιτούσε τις δυνατότητες.
Όταν ο Νίκος έσκυψε να κοιτάξει, δεν είδε το μέλλον του.
Είδε χιλιάδες ανθρώπους να συνεργάζονται, να δημιουργούν, να ανακαλύπτουν και να λύνουν προβλήματα όλοι μαζί.
«Γιατί δεν βλέπω τι θα συμβεί;» ρώτησε.
Το ρομπότ χαμογέλασε.
«Επειδή το αύριο δεν είναι έτοιμο.
Χτίζεται κάθε μέρα από τις επιλογές που κάνουμε σήμερα.»
Πριν ολοκληρωθεί η επίσκεψη, ο Νίκος οδηγήθηκε σε μια μικρή άδεια αίθουσα.
Στο κέντρο υπήρχε μόνο ένα λευκό τραπέζι.
«Ξέχασαν να τη γεμίσουν;» αναρωτήθηκε.
«Όχι», απάντησε το ρομπότ.
«Αυτή η αίθουσα ανήκει σε σένα.»
«Σε μένα;»
«Ναι. Είναι ο χώρος όπου μπορείς να φανταστείς κάτι που δεν έχει σκεφτεί ακόμη κανείς.»
Ο Νίκος πήρε ένα μολύβι και σχεδίασε έναν διαστημικό κήπο όπου άνθρωποι, ζώα και φυτά από διαφορετικούς κόσμους θα μάθαιναν μαζί και θα αντάλλασσαν γνώσεις.
Μόλις ολοκλήρωσε το σχέδιο, ένα καινούριο φωτεινό αστέρι εμφανίστηκε έξω από το παράθυρο.
«Κάθε νέα ιδέα», είπε το ρομπότ, «φωτίζει λίγο περισσότερο το Σύμπαν.»
Όταν ο Νίκος επέστρεψε στη Γη, δεν έφερε μαζί του κάποιο παράξενο μηχάνημα ούτε έναν σπάνιο διαστημικό βράχο.
Έφερε κάτι πολύ πιο πολύτιμο.
Τη βεβαιότητα ότι το μέλλον δεν περιμένει να το ανακαλύψουμε.
Περιμένει να το δημιουργήσουμε.
Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που κοιτούσε τον νυχτερινό ουρανό, δεν έβλεπε μόνο αστέρια.
Έβλεπε αμέτρητες ιδέες που περίμεναν κάποιον να τις κάνει πραγματικότητα.
