Ο Νίκος ο αστροναύτης ετοιμαζόταν για μια ξεχωριστή αποστολή.
Είχε περάσει μήνες προπονώντας το διαστημόπλοιό του, γιατί σήμερα θα συμμετείχε στον μεγάλο Αγώνα των Μετεωριτών, έναν διαστημικό αγώνα που περνούσε ανάμεσα από πλανήτες, δακτυλίους και φωτεινά νεφελώματα.
«Όλα είναι έτοιμα!» είπε χαμογελώντας καθώς φόρεσε τη στολή του.
Με το σύνθημα της εκκίνησης, δεκάδες διαστημόπλοια απογειώθηκαν.
Ο Νίκος πέρασε δίπλα από τον Κόκκινο Πλανήτη και ύστερα μπήκε μέσα σε ένα σύννεφο από πολύχρωμα αστέρια.
«Είναι πανέμορφα!» είπε κοιτώντας από το παράθυρο.
Λίγο αργότερα, η διαδρομή τον οδήγησε κοντά στους τεράστιους δακτυλίους του Κρόνου.
Το διαστημόπλοιο γλιστρούσε ανάμεσα στα παγωμένα πετρώματα σαν να πετούσε μέσα σε μια τεράστια παιδική χαρά.
Όταν έφτασε στο Νεφέλωμα των Χρωμάτων, ολόκληρος ο ουρανός γέμισε μωβ, γαλάζιες και χρυσές αποχρώσεις.
Ο Νίκος δεν είχε ξαναδεί κάτι τόσο όμορφο.
Καθώς πλησίαζε στον τερματισμό, επιβράδυνε για λίγο.
Ήθελε να απολαύσει τη θέα.
Μπροστά του απλωνόταν ένας γαλαξίας γεμάτος αστέρια που έμοιαζαν με μικρά διαμάντια.
«Αξίζει να σταματάς πού και πού για να θαυμάζεις το σύμπαν», είπε χαμογελώντας.
Όταν ολοκλήρωσε τον αγώνα, προσγείωσε το διαστημόπλοιό του σε έναν ήσυχο διαστημικό σταθμό και κάθισε να κοιτάζει τη Γη από μακριά.
Έμοιαζε σαν μια μικρή μπλε μπάλα που έλαμπε μέσα στο σκοτάδι.
«Τι όμορφος κόσμος!» είπε.
Και καθώς τα αστέρια συνέχιζαν να λάμπουν γύρω του, ο Νίκος ο αστροναύτης ονειρευόταν ήδη το επόμενο ταξίδι του ανάμεσα στους γαλαξίες.
