Ο Άγγελος, ο ταλαντούχος ζωγράφος, ξύπνησε ένα φωτεινό ανοιξιάτικο πρωινό γεμάτος έμπνευση.
Άνοιξε το παράθυρό του για να αφήσει το φως να γεμίσει το εργαστήριό του και τότε πρόσεξε ένα μικρό ξύλινο καβαλέτο που δεν βρισκόταν εκεί την προηγούμενη ημέρα.
Πάνω του υπήρχε ένας διπλωμένος καμβάς.
Μόλις τον ξεδίπλωσε, εμφανίστηκε ένα μήνυμα.
«Η Γκαλερί των Ζωντανών Πινάκων περιμένει τον επόμενο καλλιτέχνη.»
Δίπλα στον καμβά υπήρχε ένα χρυσό πινέλο.
Ο Άγγελος το κράτησε στα χέρια του και αμέσως μπροστά του δημιουργήθηκε ένας πολύχρωμος δρόμος από πινελιές.
Τον ακολούθησε μέχρι που έφτασε σε ένα εντυπωσιακό κτίριο με τεράστιες γυάλινες οροφές.
Οι τοίχοι του ήταν γεμάτοι πίνακες κάθε μεγέθους.
Μια χαμογελαστή αλεπού, ντυμένη επιμελήτρια τέχνης, τον υποδέχθηκε.
«Καλώς ήρθες στη μοναδική γκαλερί όπου οι πίνακες δεν μένουν ποτέ ακίνητοι.»
Η αλεπού τον οδήγησε στην πρώτη αίθουσα.
Μόλις ο Άγγελος πλησίασε έναν πίνακα με ένα καταπράσινο δάσος, τα δέντρα άρχισαν να λικνίζονται, τα πουλιά πέταξαν στον ουρανό και ένα μικρό ποτάμι άρχισε να κυλά.
«Εδώ κάθε έργο αποκτά ζωή όταν κάποιος το παρατηρεί πραγματικά», του εξήγησε.
Στη δεύτερη αίθουσα υπήρχαν πίνακες που δεν είχαν ολοκληρωθεί.
Άλλος είχε μόνο ουρανό.
Άλλος μόνο βουνά.
Κάποιος άλλος είχε ζωγραφισμένα μόνο τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος.
«Οι επισκέπτες συμπληρώνουν την ιστορία με τη φαντασία τους», είπε η αλεπού.
Ο Άγγελος πήρε το χρυσό πινέλο και πρόσθεσε λουλούδια, μονοπάτια, μικρά σπιτάκια και ένα γελαστό ουράνιο τόξο.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα οι πίνακες άρχισαν να κινούνται και να γεμίζουν ζωή.
Η επόμενη στάση ήταν το Εργαστήριο των Χρωμάτων.
Εκεί δεν υπήρχαν μπογιές.
Υπήρχαν γυάλινα δοχεία που έγραφαν Χαρά, Ελπίδα, Φαντασία, Καλοσύνη και Περιέργεια.
«Αυτά είναι τα πιο σπουδαία χρώματα», είπε η αλεπού.
«Με αυτά δημιουργούνται τα έργα που μένουν για πάντα στην καρδιά των ανθρώπων.»
Στο τέλος της περιήγησης έφτασαν σε μια μεγάλη, άδεια αίθουσα.
Στο κέντρο υπήρχε μόνο ένας λευκός καμβάς.
«Αυτός είναι ο σημαντικότερος πίνακας της γκαλερί», είπε η αλεπού.
«Μα είναι άδειος», απάντησε ο Άγγελος.
«Περιμένει τη δική σου ιδέα.»
Ο Άγγελος σκέφτηκε για λίγο και άρχισε να ζωγραφίζει.
Δημιούργησε έναν κόσμο γεμάτο πάρκα, δέντρα, πολύχρωμους κήπους, χαμογελαστούς ανθρώπους και ζώα που ζούσαν αρμονικά με τη φύση.
Μόλις ολοκλήρωσε την τελευταία πινελιά, ο πίνακας ζωντάνεψε.
Οι επισκέπτες της γκαλερί άρχισαν να χειροκροτούν.
Πριν φύγει, η αλεπού τού χάρισε μια μικρή παλέτα.
Δεν είχε καθόλου μπογιές.
«Πώς θα ζωγραφίζω;» ρώτησε.
Η αλεπού χαμογέλασε.
«Η πιο όμορφη τέχνη δεν ξεκινά από τα χρώματα. Ξεκινά από τη φαντασία. Όσο αυτή είναι γεμάτη, η παλέτα σου δεν θα αδειάζει ποτέ.»
Ο Άγγελος επέστρεψε στο εργαστήριό του κρατώντας την παλέτα σαν πολύτιμο θησαυρό.
Από εκείνη την ημέρα κάθε λευκός καμβάς δεν του φαινόταν άδειος.
Του φαινόταν γεμάτος αμέτρητες ιστορίες που περίμεναν απλώς κάποιον να τις ζωγραφίσει.
