Η Δήμητρα η ηθοποιός ξύπνησε ένα φωτεινό πρωινό γεμάτη έμπνευση.
Άνοιξε τα παράθυρα του μικρού της θεάτρου, έκανε τις ασκήσεις της για τη φωνή και χαμογέλασε μπροστά στον μεγάλο καθρέφτη των προβών.
Της άρεσε να ζωντανεύει ιστορίες που έκαναν μικρούς και μεγάλους να ταξιδεύουν με τη φαντασία τους.
Καθώς ετοίμαζε τα κοστούμια της, είδε μια χρυσή θεατρική μάσκα να λάμπει πάνω στη σκηνή.
Δίπλα της βρισκόταν ένας βελούδινος φάκελος δεμένος με μια χρυσή κορδέλα.
Η Δήμητρα τον άνοιξε προσεκτικά.
«Θέατρο των Χιλίων Ιστοριών – Οι ηθοποιοί που παίζουν με την καρδιά τους καλούνται σε μια ξεχωριστή παράσταση.»
Μόλις διάβασε την πρόσκληση, η χρυσή μάσκα άρχισε να φωτίζεται.
Οι βαριές κόκκινες κουρτίνες άνοιξαν μόνες τους και πίσω τους εμφανίστηκε ένα λαμπερό μονοπάτι.
Η Δήμητρα το ακολούθησε.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε ένα εντυπωσιακό θέατρο.
Η σκηνή ήταν τεράστια, οι πολυέλαιοι έλαμπαν σαν αστέρια και τα καθίσματα ήταν στολισμένα με χρυσές λεπτομέρειες.
Στην είσοδο την περίμενε ένας χαμογελαστός αλεπούς σκηνοθέτης που φορούσε μαύρο παπιγιόν και κρατούσε ένα μικρό σημειωματάριο.
«Καλώς ήρθες, Δήμητρα! Σήμερα θα ανακαλύψεις πως κάθε ιστορία αποκτά ζωή όταν τη διηγούμαστε με αγάπη.»
Η πρώτη στάση ήταν η Αίθουσα των Μαγικών Κοστουμιών.
Εκατοντάδες πολύχρωμα κοστούμια κρέμονταν σε μεγάλες ξύλινες ντουλάπες.
Μόλις η Δήμητρα δοκίμαζε ένα, μπορούσε να νιώσει πώς σκεφτόταν ο χαρακτήρας που θα υποδυόταν.
Έμαθε πως κάθε ρόλος έχει τα δικά του όνειρα, τις δικές του σκέψεις και τη δική του ξεχωριστή ιστορία.
Ο σκηνοθέτης χαμογέλασε.
«Ο καλός ηθοποιός δεν παριστάνει κάποιον άλλο. Προσπαθεί να τον καταλάβει.»
Στη συνέχεια επισκέφθηκαν το Εργαστήριο των Ζωντανών Σκηνικών.
Με ένα μόνο άγγιγμα, οι ζωγραφισμένοι τοίχοι μεταμορφώνονταν σε δάση, κάστρα, παραλίες ή πολύχρωμες πόλεις.
Η Δήμητρα ανέβηκε στη σκηνή και ξεκίνησε να αφηγείται μια όμορφη ιστορία.
Αμέσως τα σκηνικά ζωντάνεψαν, τα πουλιά άρχισαν να κελαηδούν και τα λουλούδια να ανθίζουν γύρω της.
«Η φαντασία μπορεί να μετατρέψει μια άδεια σκηνή σε έναν ολόκληρο κόσμο», είπε ο σκηνοθέτης.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο μαγική.
Στο κέντρο του θεάτρου υψωνόταν μια τεράστια αυλαία από κόκκινο βελούδο.
Πάνω της έγραφε:
«Η Σκηνή των Αξέχαστων Παραστάσεων.»
Όταν η αυλαία άνοιξε, η Δήμητρα είδε μπροστά της θεατές από κάθε γωνιά του κόσμου.
Παιδιά, ζωάκια και νεράιδες περίμεναν με χαμόγελο.
Η Δήμητρα ανέβηκε στη σκηνή και έπαιξε με όλη της την καρδιά.
Μόλις τελείωσε η παράσταση, ολόκληρο το θέατρο γέμισε με ένα ζεστό, χρυσαφένιο φως.
Χιλιάδες μικρά αστέρια ανέβηκαν στον ουρανό, μεταφέροντας έμπνευση και χαρά παντού.
Ο σκηνοθέτης την κοίταξε με περηφάνια.
«Οι πιο όμορφες παραστάσεις δεν τελειώνουν όταν πέφτει η αυλαία. Συνεχίζουν να ζουν στις καρδιές όσων τις παρακολούθησαν.»
Πριν αποχαιρετήσει τη Δήμητρα, της χάρισε ένα μικρό κρυστάλλινο αστέρι.
Δεν έλαμπε συνεχώς.
Άρχιζε όμως να φωτίζεται κάθε φορά που η Δήμητρα έκανε κάποιον να χαμογελάσει, να ονειρευτεί ή να ταξιδέψει με τη φαντασία του μέσα από την τέχνη της.
Η Δήμητρα ευχαρίστησε τον νέο της φίλο και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Όταν βρέθηκε ξανά στο αγαπημένο της θέατρο, το μικρό κρυστάλλινο αστέρι βρισκόταν δίπλα στα κοστούμια της και έλαμπε απαλά.
Από εκείνη την ημέρα συνέχισε να ανεβαίνει στη σκηνή με χαμόγελο, αγάπη και δημιουργικότητα.
Και κάθε φορά που το μικρό κρυστάλλινο αστέρι φωτιζόταν διακριτικά, η Δήμητρα θυμόταν πως η μεγαλύτερη επιτυχία ενός ηθοποιού είναι να γεμίζει τις καρδιές των ανθρώπων με όμορφες ιστορίες.
