Η Νεράιδα Φαίηθλιν πετούσε πάνω από μια καταπράσινη κοιλάδα, όταν μια παράξενη λάμψη τράβηξε την προσοχή της.
Κατέβηκε χαμηλά για να δει από πού ερχόταν.
Στην άκρη ενός μεγάλου λιβαδιού στεκόταν ένα πανάρχαιο δέντρο.
Στα κλαδιά του δεν υπήρχαν μόνο φύλλα.
Κρέμονταν δεκάδες λεπτές χρυσές κορδέλες που λικνίζονταν απαλά με τον άνεμο και λαμπύριζαν κάθε φορά που τις φώτιζε ο ήλιος.
Η Φαίηθλιν πλησίασε αργά και άγγιξε μία από αυτές.
Η κορδέλα άρχισε να στριφογυρίζει απαλά στον αέρα, σαν να χόρευε.
Η νεράιδα χαμογέλασε.
Άρχισε να πετά γύρω από το μεγάλο δέντρο, παρατηρώντας πώς κάθε κορδέλα κινούνταν με διαφορετικό τρόπο.
Καμία δεν έμοιαζε με την άλλη.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε έναν πέτρινο κύκλο με μικρά καθίσματα σκαλισμένα στον βράχο.
Κάθισε για λίγο και παρατηρούσε τις κορδέλες να ανεμίζουν πάνω από το λιβάδι.
Το θέαμα ήταν τόσο όμορφο, που έμοιαζε σαν ο άνεμος να είχε δημιουργήσει μια παράσταση μόνο για εκείνη.
Καθώς περνούσε η ώρα, ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει και οι κορδέλες απέκτησαν μια ζεστή χρυσαφένια λάμψη.
Η Φαίηθλιν σηκώθηκε, άνοιξε τα φτερά της και έκανε έναν τελευταίο κύκλο γύρω από το δέντρο.
Πριν φύγει, κοίταξε για μία ακόμη φορά τις κορδέλες που χόρευαν ασταμάτητα.
Ήξερε πως ο κόσμος ήταν γεμάτος μικρά θαύματα και πως κάθε καινούρια πτήση μπορούσε να την οδηγήσει σε έναν ακόμη μαγικό τόπο που περίμενε να τον ανακαλύψει.
