Η Νεράιδα Ρόη πετούσε ένα ανοιξιάτικο πρωινό πάνω από ένα απέραντο λιβάδι, όταν ένα απαλό, γλυκό άρωμα έφτασε μέχρι τα φτερά της.
«Από πού να έρχεται;» αναρωτήθηκε.
Ακολούθησε το άρωμα και, ύστερα από λίγη ώρα, βρέθηκε μπροστά σε μια καταπράσινη κοιλάδα που δεν είχε ξαναδεί ποτέ.
Ήταν γεμάτη λουλούδια κάθε χρώματος και μεγέθους.
Κόκκινα, κίτρινα, μοβ, γαλάζια και λευκά άνθη στόλιζαν ολόκληρο το τοπίο, ενώ πολύχρωμες πεταλούδες πετούσαν από λουλούδι σε λουλούδι.
Η Ρόη προσγειώθηκε απαλά και άρχισε να περπατά ανάμεσα στα μονοπάτια.
Σε κάθε βήμα ανακάλυπτε και μια νέα μυρωδιά.
Άλλα λουλούδια είχαν άρωμα που θύμιζε φρούτα, άλλα θύμιζαν το δροσερό πρωινό μετά τη βροχή και άλλα μοσχοβολούσαν σαν φρεσκοανθισμένος κήπος.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε ένα μικρό σπιτάκι φτιαγμένο από ξύλο και λουλούδια.
Μέσα υπήρχαν γυάλινα μπουκαλάκια γεμάτα αρώματα από κάθε γωνιά της φύσης.
Η Ρόη τα παρατηρούσε με θαυμασμό.
Δίπλα τους βρισκόταν ένα μεγάλο βιβλίο όπου ήταν γραμμένη η ιστορία κάθε λουλουδιού της κοιλάδας.
Η νεράιδα διάβασε πολλές σελίδες και έμαθε πόσο σημαντικά είναι τα λουλούδια για τη φύση και πόσο όμορφα κάνουν τον κόσμο γύρω μας.
Στη συνέχεια ακολούθησε ένα λιθόστρωτο μονοπάτι που οδηγούσε σε έναν μικρό λόφο.
Από εκεί μπορούσε να δει ολόκληρη την κοιλάδα.
Ο αέρας γέμιζε με τα αρώματα των λουλουδιών και ο ήλιος έκανε τα χρώματά τους να λάμπουν ακόμη περισσότερο.
Η Ρόη έκλεισε για λίγο τα μάτια της και απόλαυσε εκείνη τη μαγική στιγμή.
Πριν φύγει, γέμισε ένα μικρό κρυστάλλινο μπουκαλάκι με το άρωμα της κοιλάδας, ώστε να θυμάται πάντα αυτό το υπέροχο ταξίδι.
Άνοιξε τα λαμπερά φτερά της και πέταξε ξανά ψηλά στον ουρανό.
Καθώς απομακρυνόταν, γύρισε για μια τελευταία ματιά.
Χαμογέλασε, γιατί ήξερε πως είχε ανακαλύψει έναν ακόμη μαγικό τόπο που θα κρατούσε για πάντα στην καρδιά της.
