Η Νεράιδα Μελωδία πετούσε ένα γλυκό ανοιξιάτικο πρωινό πάνω από ένα απέραντο δάσος, όταν άκουσε μια απαλή και χαρούμενη μελωδία να ταξιδεύει με τον αέρα.
Σταμάτησε για μια στιγμή και αφουγκράστηκε.
Η μουσική δεν ερχόταν από κάποιο όργανο ούτε από κάποιο πουλί.
Έμοιαζε να βγαίνει από την ίδια τη φύση.
«Πρέπει να ανακαλύψω από πού έρχεται!» είπε χαμογελώντας.
Ακολούθησε τον ήχο και ύστερα από λίγη ώρα έφτασε σε έναν πανέμορφο κήπο που δεν υπήρχε σε κανέναν χάρτη.
Μόλις προσγειώθηκε, κατάλαβε το μυστικό του.
Τα λουλούδια τραγουδούσαν!
Κάθε φορά που φυσούσε το απαλό αεράκι, τα πέταλά τους κινούνταν απαλά και δημιουργούσαν γλυκές μελωδίες.
Άλλα έπαιζαν χαμηλές νότες, άλλα πιο φωτεινές και όλα μαζί σχημάτιζαν μια υπέροχη αρμονία.
Η Μελωδία περπάτησε ανάμεσα στα πολύχρωμα μονοπάτια και παρατηρούσε με θαυμασμό κάθε λουλούδι.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε μια μικρή λίμνη.
Στην επιφάνειά της επέπλεαν μεγάλα νούφαρα και κάθε σταγόνα νερού που έπεφτε δημιουργούσε έναν διαφορετικό ήχο.
Ήταν σαν η λίμνη να συμμετείχε κι εκείνη στη μεγάλη συναυλία του κήπου.
Στη συνέχεια βρήκε ένα μικρό ξύλινο κιόσκι.
Μέσα υπήρχαν παράξενα μουσικά όργανα φτιαγμένα από κλαδιά, φύλλα, λουλούδια και πέτρες.
Η Νεράιδα Μελωδία δοκίμασε ένα ένα τα όργανα και κάθε τους ήχος γινόταν μέρος της όμορφης μουσικής που γέμιζε τον κήπο.
Καθώς πλησίαζε το απόγευμα, ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει και ο ουρανός γέμισε χρυσές και ροζ αποχρώσεις.
Οι μελωδίες έγιναν ακόμη πιο γλυκές και ολόκληρος ο κήπος έμοιαζε να χορεύει στον ρυθμό του ανέμου.
Η Μελωδία έκλεισε για λίγο τα μάτια της και απόλαυσε αυτή τη μοναδική στιγμή.
Πριν φύγει, πήρε μαζί της ένα μικρό πεταλάκι από ένα λουλούδι του κήπου.
Κάθε φορά που το κρατούσε στα χέρια της, μπορούσε να ακούει ξανά εκείνη τη μαγική μελωδία.
Άνοιξε τα λαμπερά φτερά της και πέταξε ψηλά στον ουρανό.
Καθώς απομακρυνόταν, χαμογελούσε.
Ήξερε πως η πιο όμορφη μουσική δεν βρίσκεται πάντα στις νότες.
Μερικές φορές κρύβεται στο θρόισμα των φύλλων, στο απαλό αεράκι και στη μαγεία της ίδιας της φύσης.
