η νεράιδα μελωδία αγαπούσε να πετά ψηλά πάνω από τα λιβάδια, εκεί όπου ο άνεμος φυσούσε απαλά και έκανε τα λουλούδια να χορεύουν.
ένα ανοιξιάτικο πρωινό ξεκίνησε τη βόλτα της κάτω από έναν καταγάλανο ουρανό. καθώς πετούσε, παρατηρούσε τις παπαρούνες, τις μαργαρίτες και τις λεβάντες να λικνίζονται όλες μαζί σαν να ακολουθούσαν έναν αόρατο ρυθμό.
«τι όμορφος χορός!» είπε χαμογελώντας.
η μελωδία πέταξε λίγο πιο χαμηλά και άπλωσε τα λαμπερά φτερά της. ο άνεμος την παρέσυρε απαλά και εκείνη άρχισε να κάνει μικρούς κύκλους πάνω από το λιβάδι.
κάθε φορά που άλλαζε κατεύθυνση, το γρασίδι κυμάτιζε σαν πράσινη θάλασσα.
λίγο αργότερα έφτασε σε έναν λόφο γεμάτο λεβάντες. το άρωμά τους γέμιζε τον αέρα και έκανε ολόκληρη την περιοχή να μοσχοβολά.
η νεράιδα κάθισε για λίγο πάνω σε ένα μεγάλο, λείο βράχο και παρατηρούσε τα λευκά σύννεφα που ταξίδευαν αργά στον ουρανό.
σε λίγο, ένα πιο δυνατό αεράκι έκανε τις κορυφές των δέντρων να λικνιστούν όλες μαζί. τα φύλλα τους θρόιζαν απαλά, δημιουργώντας έναν γλυκό ήχο που έμοιαζε με μουσική.
η μελωδία έκλεισε τα μάτια της και άκουγε προσεκτικά.
της άρεσε να ανακαλύπτει τους ήχους της φύσης.
όταν άνοιξε ξανά τα μάτια της, ο ήλιος είχε ανέβει ψηλά και το φως του έκανε ολόκληρο το λιβάδι να λάμπει.
η νεράιδα χαμογέλασε.
πέταξε ξανά ψηλά πάνω από τα λουλούδια και συνέχισε το ταξίδι της, αφήνοντας πίσω της μια χρυσαφένια λάμψη που χανόταν σιγά σιγά μέσα στον ανοιξιάτικο ουρανό.
ήξερε πως κάθε φύσημα του ανέμου είχε τη δική του μελωδία και πως κάθε καινούρια μέρα έκρυβε μια ακόμη όμορφη μουσική που περίμενε να την ακούσει.
