Η Νεράιδα Μελωδία ξύπνησε ένα γαλήνιο πρωινό, όταν μια απαλή μελωδία άρχισε να ακούγεται έξω από το μικρό της σπιτάκι.
Δεν υπήρχε κανείς τριγύρω.
Μόνο ένα μικρό ασημένιο πουλάκι στεκόταν πάνω σε ένα κλαδί και κρατούσε στο ράμφος του ένα λαμπερό μουσικό κλειδί.
Η Μελωδία άπλωσε προσεκτικά το χέρι της και το πήρε.
Δεμένο επάνω του υπήρχε ένα μικρό σημείωμα.
«Κοιλάδα των Τραγουδιστών Αστεριών – Η πιο όμορφη συναυλία του ουρανού δεν μπορεί να αρχίσει χωρίς εσένα.»
Μόλις άγγιξε το μουσικό κλειδί, δεκάδες φωτεινές νότες άρχισαν να πετούν γύρω της.
Σχημάτισαν ένα μονοπάτι που ανέβαινε ψηλά πάνω από τα σύννεφα.
Η Μελωδία άνοιξε τα λαμπερά φτερά της και ακολούθησε τις μαγικές νότες.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε μια πανέμορφη κοιλάδα.
Εκεί τα δέντρα είχαν φύλλα που έμοιαζαν με μικρά μουσικά όργανα και τα λουλούδια άνοιγαν και έκλειναν στον ρυθμό μιας γλυκιάς μελωδίας.
Στην είσοδο την περίμενε ένας λευκός κύκνος με ένα γαλάζιο βιολί.
«Καλώς ήρθες, Νεράιδα Μελωδία. Σήμερα θα ανακαλύψεις πώς γεννιούνται οι πιο όμορφες μουσικές του κόσμου.»
Η πρώτη στάση ήταν η Λίμνη των Τραγουδιστών Κυμάτων.
Το νερό δεν έκανε απλούς κυματισμούς.
Κάθε μικρό κυματάκι έβγαζε μια διαφορετική νότα.
Η Μελωδία άγγιξε απαλά την επιφάνεια της λίμνης με το ραβδάκι της.
Οι νότες ενώθηκαν και δημιούργησαν μια χαρούμενη μουσική που έκανε τις πεταλούδες να χορεύουν πάνω από το νερό.
Ο κύκνος χαμογέλασε.
«Η μουσική μπορεί να γεννηθεί ακόμη και από τα πιο μικρά πράγματα.»
Στη συνέχεια έφτασαν στο Δάσος των Ζωντανών Οργάνων.
Εκεί φύτρωναν δέντρα που έμοιαζαν με άρπες, φλογέρες, καμπανάκια και τύμπανα.
Όταν φυσούσε ο αέρας, κάθε δέντρο έπαιζε τον δικό του ήχο.
Η Μελωδία περπάτησε ανάμεσά τους και, κουνώντας απαλά το ραβδάκι της, βοήθησε όλους τους ήχους να ενωθούν σε μία υπέροχη συμφωνία.
Τα ζωάκια του δάσους σταμάτησαν για λίγο τις δουλειές τους μόνο και μόνο για να την ακούσουν.
«Η αρμονία γεννιέται όταν ο καθένας προσφέρει το δικό του ξεχωριστό κομμάτι», είπε ο κύκνος.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο μαγική.
Μπροστά τους υψωνόταν ένα τεράστιο αστεροσκοπείο από διάφανο κρύσταλλο.
Πάνω από την είσοδο έγραφε:
«Η Αίθουσα του Πρώτου Τραγουδιού των Αστεριών.»
Στο κέντρο υπήρχε ένα μεγάλο αστέρι που έλαμπε πολύ αχνά.
«Κάθε βράδυ», εξήγησε ο κύκνος, «τα αστέρια τραγουδούν πριν φωτίσουν τον ουρανό. Σήμερα όμως χρειάζονται μια καινούρια μελωδία.»
Η Μελωδία έκλεισε τα μάτια της.
Σκέφτηκε τα γέλια των παιδιών, το κελάηδημα των πουλιών, το θρόισμα των φύλλων και το απαλό κύμα της θάλασσας.
Όλοι αυτοί οι ήχοι ενώθηκαν σε μια γλυκιά μουσική.
Το μεγάλο αστέρι άρχισε να λάμπει όλο και πιο δυνατά.
Ένα ένα, όλα τα υπόλοιπα αστέρια άναψαν στον ουρανό και τραγούδησαν μαζί μια μαγική μελωδία που γέμισε ολόκληρη την κοιλάδα.
Ο κύκνος χαμογέλασε συγκινημένος.
«Η πιο όμορφη μουσική δεν φτιάχνεται μόνο με νότες. Φτιάχνεται με χαρά, καλοσύνη και αγάπη.»
Πριν φύγει, χάρισε στη Μελωδία ένα μικρό κρυστάλλινο μουσικό κουτί.
Δεν χρειαζόταν κλειδί για να παίξει.
Άνοιγε μόνο όταν κάποιος τραγουδούσε με την καρδιά του ή δημιουργούσε μουσική που έκανε τους άλλους να χαμογελούν.
Η Νεράιδα Μελωδία ευχαρίστησε τον σοφό κύκνο και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Από εκείνη την ημέρα πετούσε πάνω από δάση, ποτάμια και λιβάδια, σκορπίζοντας όμορφες μελωδίες όπου κι αν πήγαινε.
Και κάθε φορά που το μικρό κρυστάλλινο μουσικό κουτί άνοιγε μόνο του, η Μελωδία θυμόταν πως η πιο όμορφη μουσική είναι εκείνη που ενώνει τις καρδιές και γεμίζει τον κόσμο με χαμόγελα.
