Η Νεράιδα Κρυσταλένια πετούσε ένα δροσερό πρωινό ψηλά πάνω από τα βουνά, όταν μια λαμπερή αντανάκλαση τράβηξε την προσοχή της.
Το φως έμοιαζε να βγαίνει από μια ψηλή χιονισμένη κορυφή.
«Τι να υπάρχει εκεί πάνω;» αναρωτήθηκε.
Άνοιξε τα διάφανα φτερά της και πέταξε προς το μέρος της λάμψης.
Ύστερα από λίγη ώρα έφτασε μπροστά σε ένα εντυπωσιακό παλάτι φτιαγμένο ολόκληρο από κρύσταλλο και πάγο.
Οι πύργοι του λαμπύριζαν κάτω από τον ήλιο και οι τοίχοι του αντανακλούσαν χιλιάδες μικρές πολύχρωμες ακτίνες.
Η Κρυσταλένια μπήκε μέσα γεμάτη θαυμασμό.
Η πρώτη αίθουσα ήταν γεμάτη τεράστιους παγοκρυστάλλους που έμοιαζαν με γλυπτά.
Καθένας είχε διαφορετικό σχήμα και έλαμπε σαν πολύτιμος λίθος.
Στη συνέχεια πέρασε σε έναν μακρύ διάδρομο με γυάλινες καμάρες.
Καθώς περπατούσε, οι ακτίνες του ήλιου περνούσαν μέσα από τους κρυστάλλους και δημιουργούσαν μικρά ουράνια τόξα γύρω της.
Ήταν σαν να περπατούσε μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο φως.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε μια μεγάλη αίθουσα με παγωμένους καταρράκτες.
Το νερό κυλούσε αργά και λαμπύριζε σαν ασήμι.
Στο κέντρο υπήρχε μια μικρή κρυστάλλινη λίμνη τόσο καθαρή, που έμοιαζε με καθρέφτη.
Η Κρυσταλένια κάθισε για λίγο στην όχθη της και απόλαυσε την απόλυτη ηρεμία.
Αργότερα ανέβηκε στον ψηλότερο πύργο του παλατιού.
Από εκεί μπορούσε να δει χιονισμένες κορυφές, καταπράσινα δάση και λίμνες που λαμπύριζαν στο φως του ήλιου.
Η θέα ήταν πραγματικά μαγευτική.
Πριν φύγει, βρήκε έναν μικρό κρυστάλλινο αστέρα.
Όταν τον άγγιξε, φωτίστηκε απαλά και γέμισε το παλάτι με χιλιάδες λαμπερές αντανακλάσεις.
Η Νεράιδα Κρυσταλένια χαμογέλασε.
Κράτησε στην καρδιά της όλες τις εικόνες από το μαγικό παλάτι και άνοιξε ξανά τα φτερά της.
Καθώς πετούσε πάνω από τα βουνά, οι κρύσταλλοι συνέχισαν να λαμπυρίζουν πίσω της, σαν να την αποχαιρετούσαν μέχρι την επόμενη φορά που θα επέστρεφε σε εκείνον τον ξεχωριστό τόπο.
