Η Νεράιδα Γλαύκη ξύπνησε ένα ήρεμο ανοιξιάτικο πρωινό, όταν ένα απαλό αεράκι γέμισε το δωμάτιό της με ένα υπέροχο άρωμα που δεν είχε ξαναμυρίσει ποτέ.
Κοίταξε έξω από το παράθυρο.
Ένα μικρό γυάλινο μπουκαλάκι αιωρούνταν μπροστά της.
Μέσα του υπήρχε ένα ασημένιο πέταλο λουλουδιού.
Η Γλαύκη το άνοιξε προσεκτικά.
Αμέσως εμφανίστηκε ένα φωτεινό μήνυμα.
«Θερμοκήπιο των Σπάνιων Αρωμάτων – Η επόμενη δημιουργός σε περιμένει.»
Χωρίς να χάσει χρόνο, άνοιξε τα λαμπερά φτερά της και ακολούθησε το μονοπάτι από μικρές φωτεινές γύρεις που σχηματίστηκε στον ουρανό.
Μετά από αρκετή ώρα έφτασε σε έναν τεράστιο γυάλινο θόλο, κρυμμένο ανάμεσα σε καταπράσινους λόφους.
Στην είσοδο την υποδέχθηκε μια χαμογελαστή μέλισσα με ποδιά κηπουρού.
«Καλώς ήρθες! Εδώ καλλιεργούμε αρώματα που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού.»
Η πρώτη αίθουσα ήταν γεμάτη λουλούδια που άλλαζαν χρώμα κάθε φορά που φυσούσε ο αέρας.
Το καθένα είχε το δικό του μοναδικό άρωμα.
Άλλο θύμιζε το πρωινό μετά τη βροχή.
Άλλο ένα ήρεμο δάσος.
Άλλο μια καλοκαιρινή βόλτα δίπλα στη θάλασσα.
Η Γλαύκη έκλεισε τα μάτια και απόλαυσε όλες αυτές τις υπέροχες μυρωδιές.
Στη δεύτερη αίθουσα υπήρχε το Εργαστήριο των Αρωμάτων της Φαντασίας.
Πάνω σε μεγάλα γυάλινα τραπέζια βρίσκονταν μικροσκοπικά φιαλίδια.
Δεν είχαν ονόματα.
Η μέλισσα εξήγησε πως κάθε επισκέπτης μπορούσε να δημιουργήσει ένα ολοκαίνουργιο άρωμα, εμπνευσμένο από μια όμορφη στιγμή.
Η Γλαύκη σκέφτηκε μια χαρούμενη ημέρα γεμάτη παιχνίδι, γέλια, λουλούδια και ζεστό ήλιο.
Ανακάτεψε απαλά διαφορετικά αρώματα.
Ξαφνικά δημιουργήθηκε ένα ολοκαίνουργιο άρωμα που έκανε όλο το θερμοκήπιο να γεμίσει με χαμόγελα.
«Αυτό δεν υπήρχε μέχρι σήμερα», είπε η μέλισσα ενθουσιασμένη.
«Του έδωσες ζωή.»
Η τελευταία στάση ήταν το πιο εντυπωσιακό σημείο του θερμοκηπίου.
Ένα τεράστιο δέντρο υψωνόταν μέχρι την οροφή.
Αντί για καρπούς είχε εκατοντάδες μικρά γυάλινα μπουκαλάκια.
«Τι περιέχουν;» ρώτησε η Γλαύκη.
«Κάθε ένα φυλάει το άρωμα μιας όμορφης ανάμνησης», απάντησε η μέλισσα.
«Έτσι, οι χαρούμενες στιγμές δεν χάνονται ποτέ.»
Πριν φύγει, η μέλισσα της χάρισε ένα μικρό κρυστάλλινο μπουκαλάκι.
Ήταν άδειο.
«Δεν έχει άρωμα ακόμη», είπε.
«Θα γεμίζει μόνο όταν δημιουργείς όμορφες αναμνήσεις και τις μοιράζεσαι με τους άλλους.»
Η Γλαύκη το κράτησε προσεκτικά και ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής.
Καθώς πετούσε πάνω από λουλούδια, δέντρα και λιβάδια, ένιωθε πως κάθε αεράκι κουβαλούσε μια νέα ιστορία.
Από εκείνη την ημέρα δεν μάζευε μόνο λουλούδια.
Μάζευε χαμόγελα, όμορφες στιγμές και μικρές χαρές, γιατί είχε μάθει πως οι πιο ξεχωριστές αναμνήσεις αφήνουν πάντα το πιο όμορφο άρωμα.
