Η νεράιδα Αμορέλ πετούσε απαλά πάνω από ένα μεγάλο λιβάδι, ένα ήρεμο καλοκαιρινό βράδυ. Το φεγγάρι είχε ανέβει ψηλά και τα αστέρια φώτιζαν τον ουρανό σαν μικρά φωτεινά διαμαντάκια.
Καθώς πετούσε, παρατήρησε κάτι παράξενο. Ανάμεσα στα εκατοντάδες λουλούδια υπήρχε ένα μικρό μπουμπούκι που παρέμενε κλειστό όλη την ημέρα. Όμως, μόλις το φως του φεγγαριού το άγγιξε, άρχισε σιγά σιγά να ανοίγει τα πέταλά του.
Η Αμορέλ πλησίασε γεμάτη περιέργεια.
Το λουλούδι ήταν κατάλευκο και από το κέντρο του έβγαινε μια απαλή ασημένια λάμψη. Το άρωμά του γέμισε ολόκληρο το λιβάδι, κάνοντάς το να μοιάζει ακόμη πιο μαγικό.
Η νεράιδα πέταξε κυκλικά από πάνω του και άφησε λίγη χρυσόσκονη να πέσει απαλά στα πέταλά του. Εκείνη τη στιγμή, μικρές φωτεινές πυγολαμπίδες εμφανίστηκαν από κάθε γωνιά του λιβαδιού και άρχισαν να πετούν γύρω από το λουλούδι, σαν να χόρευαν σε μια σιωπηλή γιορτή.
Η Αμορέλ συνέχισε την πτήση της ανάμεσα στα δέντρα, ώσπου έφτασε σε μια μικρή λίμνη. Το νερό ήταν τόσο ήρεμο που καθρέφτιζε ολόκληρο τον έναστρο ουρανό. Έσκυψε και άγγιξε απαλά την επιφάνειά του με το μαγικό της ραβδί.
Αμέσως, μικροί φωτεινοί κύκλοι απλώθηκαν πάνω στο νερό και το φεγγάρι φάνηκε να λαμπυρίζει ακόμη περισσότερο.
Η νύχτα προχωρούσε ήσυχα. Ένα απαλό αεράκι κουνούσε τα φύλλα των δέντρων, ενώ οι πυγολαμπίδες συνέχιζαν να φωτίζουν το μονοπάτι της.
Λίγο πριν ξημερώσει, η Αμορέλ γύρισε ξανά στο λουλούδι. Τα πέταλά του άρχιζαν ήδη να κλείνουν, περιμένοντας το επόμενο φεγγάρι για να ανθίσουν ξανά.
Η νεράιδα χαμογέλασε και κοίταξε τον ουρανό που άρχιζε να παίρνει τα πρώτα γαλάζια χρώματα της αυγής.
«Κάθε νύχτα κρύβει τη δική της ομορφιά», ψιθύρισε.
Με ένα απαλό πέταγμα των φτερών της, χάθηκε ανάμεσα στα σύννεφα, αφήνοντας πίσω της μια λεπτή χρυσή λάμψη που έσβησε σιγά σιγά μαζί με τα τελευταία αστέρια.
