Η Νεράιδα Αμορέλ ξύπνησε ένα γαλήνιο ανοιξιάτικο πρωινό, όταν μια μικρή φωτεινή πεταλούδα στάθηκε στο περβάζι του παραθύρου της.
Στα φτερά της έλαμπαν μικροσκοπικά χρυσά γράμματα.
Η Αμορέλ πλησίασε και διάβασε το μήνυμα.
«Το Εργαστήριο των Ευχών χρειάζεται μια νεράιδα με μεγάλη φαντασία.»
Η πεταλούδα πέταξε ψηλά και άφησε πίσω της μια λαμπερή διαδρομή από αστέρια.
Η Αμορέλ άνοιξε τα διάφανα φτερά της και την ακολούθησε.
Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασε σε ένα εντυπωσιακό κτίριο, χτισμένο πάνω σε ένα σύννεφο.
Οι τοίχοι του ήταν φτιαγμένοι από γυαλί που άλλαζε χρώματα, ενώ στην οροφή περιστρέφονταν τεράστιοι φωτεινοί τροχοί.
Μια χαμογελαστή κουκουβάγια με χρυσά γυαλιά την περίμενε στην είσοδο.
«Καλώς ήρθες στο Εργαστήριο που Κατασκευάζει Ευχές.»
Η Αμορέλ κοίταξε γύρω της γεμάτη απορία.
«Οι ευχές κατασκευάζονται;»
Η κουκουβάγια χαμογέλασε.
«Όχι όπως φαντάζονται οι περισσότεροι. Έλα να δεις.»
Η πρώτη αίθουσα ονομαζόταν Το Χυτήριο των Ιδεών.
Εκατοντάδες μικρές φωτεινές σφαίρες αιωρούνταν στον αέρα.
Κάθε μία ήταν μια όμορφη σκέψη που κάποιος είχε κάνει για έναν φίλο, για την οικογένειά του ή για τον κόσμο.
Οι σφαίρες ενώνονταν μεταξύ τους και σχημάτιζαν λαμπερές ευχές.
Η δεύτερη αίθουσα ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή.
Πάνω από την πόρτα έγραφε:
«Το Ρολόι των Κατάλληλων Στιγμών.»
Ήταν ένα τεράστιο ρολόι χωρίς αριθμούς.
Αντί για ώρες είχε λέξεις όπως Ελπίδα, Υπομονή, Χαρά, Τόλμη και Καλοσύνη.
«Τι κάνει;» ρώτησε η Αμορέλ.
«Μας θυμίζει πως κάθε ευχή χρειάζεται και τη σωστή στιγμή για να ανθίσει.»
Στην επόμενη αίθουσα βρισκόταν το Εργαστήριο των Αύριο.
Εκεί υπήρχαν χιλιάδες άδεια γυάλινα αστέρια.
Η κουκουβάγια της εξήγησε πως κάθε επισκέπτης μπορούσε να γεμίσει ένα από αυτά με μια ολοκαίνουργια ιδέα.
Η Αμορέλ έκλεισε τα μάτια της.
Φαντάστηκε έναν κόσμο όπου κάθε παιδί είχε έναν όμορφο χώρο για να διαβάζει, να δημιουργεί, να παίζει και να ανακαλύπτει νέα πράγματα.
Το γυάλινο αστέρι άρχισε αμέσως να λάμπει με χρυσαφένιο φως.
Ξαφνικά όλα τα άδεια αστέρια της αίθουσας φωτίστηκαν.
«Τι συνέβη;» ρώτησε έκπληκτη.
Η κουκουβάγια χαμογέλασε.
«Οι όμορφες ιδέες εμπνέουν πάντα καινούριες ιδέες.»
Πριν φύγει, την οδήγησε στην τελευταία αίθουσα.
Στο κέντρο υπήρχε ένα μεγάλο, διάφανο κουτί.
Ήταν εντελώς άδειο.
«Τι φυλάσσεται εδώ;» ρώτησε η Αμορέλ.
«Η πιο σημαντική ευχή», απάντησε η κουκουβάγια.
«Ποια είναι;»
«Εκείνη που κάποιος θα αποφασίσει να πραγματοποιήσει μόνος του.»
Η Αμορέλ χαμογέλασε.
Κατάλαβε πως οι ευχές δεν αρκεί να τις κάνουμε.
Χρειάζεται και να κάνουμε μικρά βήματα για να τις δούμε να γίνονται πραγματικότητα.
Πριν αποχαιρετιστούν, η κουκουβάγια της χάρισε ένα μικρό γυάλινο αστέρι.
Δεν έλαμπε συνεχώς.
Φωτιζόταν μόνο όταν κάποιος βοηθούσε έναν άλλο άνθρωπο να πιστέψει στα όνειρά του.
Η Αμορέλ το κράτησε με προσοχή και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που συναντούσε κάποιον που ονειρευόταν κάτι όμορφο, του χάριζε λίγη αισιοδοξία και κουράγιο.
Γιατί είχε μάθει πως οι πιο μεγάλες ευχές δεν πραγματοποιούνται με μαγεία.
Πραγματοποιούνται όταν η φαντασία, η προσπάθεια και η καλοσύνη ταξιδεύουν μαζί.
