Η Νεράιδα Ρόη ξύπνησε ένα ήρεμο ανοιξιάτικο πρωινό, όταν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου έκαναν τις σταγόνες της δροσιάς να λάμπουν σαν μικρά διαμάντια.
Τέντωσε τα γαλάζια φτερά της, φόρεσε το στεφάνι της από λευκά λουλούδια και πέταξε χαρούμενα πάνω από τα καταπράσινα λιβάδια.
Της άρεσε να φροντίζει τα ποτάμια, τα ρυάκια και κάθε μικρή σταγόνα νερού που χάριζε ζωή στη φύση.
Καθώς πετούσε δίπλα σε ένα μικρό ρυάκι, είδε μια διάφανη σταγόνα να αιωρείται στον αέρα.
Μέσα της υπήρχε ένα μικροσκοπικό ασημένιο κλειδί.
Δίπλα βρισκόταν ένα γαλάζιο ειλητάριο.
Η Νεράιδα Ρόη το άνοιξε προσεκτικά.
«Κοιλάδα των Ασημένιων Ρυακιών – Η φύλακας των καθαρών νερών προσκαλείται σε μια μαγική αποστολή.»
Μόλις ολοκλήρωσε την ανάγνωση, η σταγόνα άρχισε να λάμπει.
Ένα φωτεινό μονοπάτι από νερό σχηματίστηκε μπροστά της και την οδήγησε σε μια άγνωστη κοιλάδα.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε έναν τόπο που έμοιαζε βγαλμένος από όνειρο.
Μικροί καταρράκτες κυλούσαν ανάμεσα στα δέντρα, κρυστάλλινα ρυάκια σχημάτιζαν γαλήνιες λιμνούλες και πολύχρωμα λουλούδια άνθιζαν στις όχθες.
Στην είσοδο την περίμενε μια λευκή ενυδρίδα με ένα γαλάζιο λουλούδι πίσω από το αυτί της.
«Καλώς ήρθες, Ρόη! Σήμερα θα γνωρίσεις τα μυστικά που κρατούν το νερό πάντα καθαρό και γεμάτο ζωή.»
Η πρώτη στάση ήταν ο Κήπος των Τραγουδιστών Ρυακιών.
Μικρά ρυάκια κυλούσαν ανάμεσα σε λείες πέτρες, δημιουργώντας γλυκές μελωδίες.
Η ενυδρίδα έδωσε στη Ρόη ένα μικρό κρυστάλλινο κοχύλι.
Μόλις το ακούμπησε στο νερό, οι μελωδίες έγιναν ακόμη πιο όμορφες και όλα τα ζωάκια πλησίασαν για να τις ακούσουν.
Η ενυδρίδα χαμογέλασε.
«Όταν η φύση είναι καθαρή, τραγουδά με τον πιο όμορφο τρόπο.»
Έπειτα επισκέφθηκαν το Δάσος των Δροσερών Σταγόνων.
Στα φύλλα των δέντρων κρέμονταν χιλιάδες λαμπερές σταγόνες.
Η Ρόη άγγιξε μία με το μαγικό της ραβδί.
Αμέσως οι σταγόνες άρχισαν να ταξιδεύουν απαλά προς τα λουλούδια, τα δέντρα και τα φυτά, χαρίζοντάς τους δύναμη και φρεσκάδα.
«Κάθε σταγόνα, όσο μικρή κι αν είναι, μπορεί να χαρίσει ζωή», είπε η ενυδρίδα.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο μαγική.
Στο κέντρο της κοιλάδας υπήρχε ένας τεράστιος γυάλινος θόλος.
Πάνω από την είσοδό του έγραφε:
«Η Πηγή της Γαλάζιας Ζωής.»
Στο κέντρο ανέβλυζε μια κρυστάλλινη πηγή που έλαμπε με απαλό γαλάζιο φως.
Η ενυδρίδα ζήτησε από τη Νεράιδα Ρόη να ακουμπήσει το ασημένιο κλειδί μέσα στο νερό.
Μόλις το έκανε, η πηγή άστραψε.
Χιλιάδες φωτεινές σταγόνες υψώθηκαν στον ουρανό και ταξίδεψαν σε ποτάμια, λίμνες, καταρράκτες και δάση, χαρίζοντας καθαρό νερό και νέα ζωή σε κάθε γωνιά της φύσης.
Η ενυδρίδα κοίταξε τη Ρόη με περηφάνια.
«Το νερό είναι ένας πολύτιμος θησαυρός. Όταν το φροντίζουμε, φροντίζουμε ολόκληρο τον κόσμο.»
Πριν αποχαιρετήσει τη Νεράιδα Ρόη, της χάρισε μια μικρή κρυστάλλινη σταγόνα.
Δεν έλαμπε συνεχώς.
Άρχιζε όμως να φωτίζεται κάθε φορά που η Ρόη βοηθούσε τη φύση, προστάτευε το νερό ή έκανε κάποιον να αγαπήσει τον κόσμο γύρω του.
Η Νεράιδα Ρόη ευχαρίστησε τη νέα της φίλη και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Όταν βρέθηκε ξανά στο αγαπημένο της δάσος, η μικρή κρυστάλλινη σταγόνα κρεμόταν δίπλα στο μαγικό της ραβδί και έλαμπε απαλά.
Από εκείνη την ημέρα συνέχισε να πετά πάνω από ποτάμια, λίμνες και καταρράκτες, σκορπίζοντας δροσιά, φροντίδα και χαμόγελα.
Και κάθε φορά που η μικρή κρυστάλλινη σταγόνα φωτιζόταν διακριτικά, η Νεράιδα Ρόη θυμόταν πως ακόμη και μια μικρή σταγόνα μπορεί να αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο.
