Η νεράιδα Ονειρομέλια πετούσε απαλά ανάμεσα στα σύννεφα ένα ήσυχο βράδυ, όταν το μεγάλο ολόγιομο φεγγάρι φώτισε ολόκληρο τον ουρανό.
«Τι όμορφη νύχτα!» είπε και άνοιξε τα λαμπερά της φτερά.
Καθώς ταξίδευε, είδε από ψηλά μια μικρή λίμνη κρυμμένη ανάμεσα στα δέντρα. Το νερό της ήταν τόσο ήρεμο, που έμοιαζε με έναν τεράστιο καθρέφτη.
Η Ονειρομέλια κατέβηκε χαμηλά και στάθηκε πάνω από την επιφάνειά της.
Το φεγγάρι καθρεφτιζόταν τόσο καθαρά μέσα στο νερό, που έμοιαζε σαν να υπήρχαν δύο φεγγάρια. Ένα ψηλά στον ουρανό και ένα χαμηλά, μέσα στη λίμνη.
Η νεράιδα χαμογέλασε και πέταξε αργά γύρω από τη λίμνη, παρακολουθώντας τις μικρές αντανακλάσεις που δημιουργούσε το φως πάνω στο νερό.
Ένα απαλό αεράκι πέρασε ανάμεσα στα δέντρα και μικροί κυματισμοί άρχισαν να απλώνονται στην επιφάνεια.
Το φεγγάρι μέσα στη λίμνη χόρευε τώρα μαζί με το νερό.
Η Ονειρομέλια κάθισε πάνω σε έναν μεγάλο βράχο δίπλα στην όχθη και παρατήρησε τον νυχτερινό ουρανό.
Τα αστέρια έλαμπαν το ένα δίπλα στο άλλο και η σιωπή της νύχτας έκανε τη στιγμή ακόμη πιο όμορφη.
Έμεινε εκεί μέχρι που το φεγγάρι ανέβηκε ψηλότερα και το φως του έγινε ακόμη πιο λαμπερό.
Πριν φύγει, κοίταξε για μία τελευταία φορά τη λίμνη.
«Κάθε νύχτα έχει τη δική της μαγεία», ψιθύρισε.
Με ένα απαλό πέταγμα των φτερών της ανέβηκε ξανά στον ουρανό και συνέχισε το ταξίδι της ανάμεσα στα αστέρια, περιμένοντας να ανακαλύψει την επόμενη όμορφη εικόνα που θα της χάριζε η νύχτα.
