Ο Τάζ έτρεχε χαρούμενα σε έναν μεγάλο επαρχιακό δρόμο, όταν αντίκρισε ένα πάρκο που δεν είχε επισκεφθεί ποτέ.
Μόλις μπήκε, παρατήρησε πως ήταν γεμάτο μικρούς ξύλινους ανεμόμυλους.
Οι φτερωτές τους γύριζαν αργά με το απαλό αεράκι και δημιουργούσαν έναν ήρεμο, ρυθμικό ήχο.
Ο Τάζ πλησίασε τον πρώτο ανεμόμυλο και τον παρατήρησε με περιέργεια.
Ύστερα έτρεξε προς τον επόμενο και μετά στον επόμενο, σαν να έκανε ένα μικρό παιχνίδι εξερεύνησης.
Στο κέντρο του πάρκου υπήρχε ένα μεγάλο κυκλικό μονοπάτι στρωμένο με λευκά βότσαλα.
Ο Τάζ το ακολούθησε μέχρι το τέλος.
Κατά μήκος της διαδρομής υπήρχαν ξύλινα παγκάκια, πολύχρωμα παρτέρια και μικρά διακοσμητικά σπιτάκια για πουλιά.
Λίγο πιο πέρα βρήκε ένα μεγάλο ηλιακό ρολόι φτιαγμένο από πέτρα.
Στάθηκε δίπλα του και παρατηρούσε τη σκιά που μετακινούνταν αργά όσο περνούσε η ώρα.
Συνέχισε τη βόλτα του και έφτασε σε έναν μικρό βοτανικό κήπο.
Ο αέρας ήταν γεμάτος ευχάριστα αρώματα από λεβάντες, δεντρολίβανα και γιασεμιά.
Ο Τάζ έκανε μια μεγάλη βόλτα ανάμεσα στα μονοπάτια, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή.
Όταν ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, οι ανεμόμυλοι συνέχιζαν να γυρίζουν αργά κάτω από το πορτοκαλί φως του απογεύματος.
Ο Τάζ κοίταξε γύρω του και χαμογέλασε.
Ήξερε πως κάθε καινούριο μέρος είχε κάτι ξεχωριστό να προσφέρει και πως η επόμενη περιπέτεια δεν θα αργούσε να ξεκινήσει.
