Η Μπουμπού, η γλυκιά σκυλίτσα, ξύπνησε ένα ήρεμο καλοκαιρινό πρωινό γεμάτη χαρά.
Τέντωσε τα ποδαράκια της, κούνησε ζωηρά την ουρά της και βγήκε στον κήπο για να απολαύσει τον ήλιο.
Εκείνη τη στιγμή, ένα μικρό λευκό περιστέρι προσγειώθηκε δίπλα της κρατώντας έναν ασημένιο φάκελο.
Η Μπουμπού τον άνοιξε προσεκτικά.
Μέσα υπήρχε μια πρόσκληση που έγραφε:
«Σας περιμένουμε στο Ταχυδρομείο των Αστεριών. Οι επισκέψεις επιτρέπονται μόνο μία φορά τον χρόνο!»
Η μικρή σκυλίτσα ενθουσιάστηκε.
Ακολούθησε έναν φωτεινό δρόμο που εμφανίστηκε μπροστά της και, ύστερα από λίγο, έφτασε σε έναν λόφο όπου βρισκόταν ένα πανέμορφο κτίριο με στρογγυλούς πύργους και λαμπερούς θόλους.
Πάνω από την είσοδο υπήρχε μια πινακίδα από χρυσά αστέρια.
Το εσωτερικό έμοιαζε με παραμύθι.
Χιλιάδες μικρά συρτάρια έφταναν μέχρι την οροφή και κάθε ένα έλαμπε με διαφορετικό χρώμα.
Μικρά πουλιά πετούσαν ήρεμα μεταφέροντας φακέλους, ενώ χαμογελαστοί ταχυδρόμοι ταξινομούσαν αλληλογραφία που έμοιαζε να φωσφορίζει.
Η Μπουμπού πλησίασε έναν ευγενικό ταχυδρόμο.
«Τι περιέχουν όλα αυτά τα γράμματα;» ρώτησε.
«Είναι ευχές, όνειρα και όμορφες σκέψεις που στέλνουν τα παιδιά από κάθε γωνιά του κόσμου», της απάντησε.
«Εδώ τις φυλάμε με μεγάλη φροντίδα μέχρι να ταξιδέψουν στα αστέρια.»
Η Μπουμπού συνέχισε την περιήγησή της.
Πέρασε από την Αίθουσα των Χρυσών Φακέλων, όπου ειδικές μηχανές δίπλωναν τα γράμματα σε σχήμα αστεριού.
Έπειτα επισκέφθηκε το Εργαστήριο των Σφραγίδων.
Εκεί κάθε επιστολή αποκτούσε μια μοναδική λαμπερή σφραγίδα, φτιαγμένη από αστερόσκονη.
Στον τελευταίο όροφο βρισκόταν ο Πύργος της Αποστολής.
Μια τεράστια χρυσή κατασκευή άνοιγε απαλά κάθε λίγα λεπτά και άφηνε εκατοντάδες φωτεινούς φακέλους να ανεβαίνουν ψηλά στον ουρανό.
Έμοιαζαν με μικροσκοπικά αστέρια που ξεκινούσαν το δικό τους ταξίδι.
Η Μπουμπού παρακολουθούσε με θαυμασμό.
Πριν φύγει, οι ταχυδρόμοι της χάρισαν ένα μικρό μπλε γραμματοκιβώτιο.
«Δεν προορίζεται για συνηθισμένα γράμματα», της εξήγησαν.
«Κάθε φορά που θα γράφεις μια όμορφη σκέψη ή μια ευχή για κάποιον, θα τη φυλάει με ασφάλεια μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή να ταξιδέψει.»
Η Μπουμπού το κράτησε προσεκτικά στην αγκαλιά της.
Καθώς επέστρεφε στο σπίτι, ο ουρανός είχε αρχίσει να γεμίζει με αστέρια.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως κάθε φωτεινή κουκκίδα που έβλεπε ψηλά ίσως να έκρυβε μια όμορφη ευχή, ένα όνειρο ή ένα χαμόγελο που κάποιος είχε στείλει με αγάπη.
Και από εκείνη τη μέρα, πριν κοιμηθεί κάθε βράδυ, έγραφε πάντα μία μικρή καλή σκέψη στο μπλε γραμματοκιβώτιό της, πιστεύοντας πως οι πιο όμορφες λέξεις βρίσκουν πάντα τον δρόμο τους προς τα αστέρια.
