Η Λούση η γατούλα ξύπνησε ένα ήρεμο πρωινό και τεντώθηκε νωχελικά δίπλα στο παράθυρό της.
Ο ήλιος φώτιζε τις κεραμοσκεπές της γειτονιάς και ένα απαλό αεράκι έκανε τις κουρτίνες να χορεύουν.
«Σήμερα θα ανακαλύψω κάτι καινούριο!» είπε γεμάτη ενθουσιασμό.
Καθώς περπατούσε στα στενά δρομάκια, παρατήρησε ένα παλιό πέτρινο σπίτι με μια μικρή ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στη σοφίτα.
Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη.
Η περιέργεια της Λούσης ήταν μεγαλύτερη από ποτέ.
Ανέβηκε αργά τα ξύλινα σκαλιά και μπήκε μέσα.
Μόλις άνοιξε την πόρτα, έμεινε με τα μάτια ορθάνοιχτα.
Η σοφίτα ήταν γεμάτη ρολόγια.
Μικρά, μεγάλα, στρογγυλά, τετράγωνα, ξύλινα και μεταλλικά.
Άλλα κρέμονταν στους τοίχους, άλλα βρίσκονταν πάνω σε ράφια και άλλα ήταν τοποθετημένα μέσα σε γυάλινες προθήκες.
Το μόνο που ακουγόταν ήταν το απαλό...
τικ-τακ... τικ-τακ...
Η Λούση περπατούσε αργά ανάμεσά τους και παρατηρούσε τα περίεργα σχέδια που είχαν επάνω τους.
Κάποια είχαν ζωγραφισμένα λουλούδια, άλλα αστέρια, ενώ μερικά είχαν μικρές φιγούρες ζώων που κινούνταν κάθε ώρα.
Σε μια γωνιά ανακάλυψε ένα μεγάλο ρολόι με εκκρεμές.
Κάθε φορά που το εκκρεμές πήγαινε δεξιά κι αριστερά, ακουγόταν ένας ήρεμος, γλυκός ήχος που έκανε ολόκληρο το δωμάτιο να μοιάζει ακόμη πιο μαγικό.
Λίγο πιο πέρα υπήρχε ένα μεγάλο βιβλίο επισκεπτών.
Η Λούση έγραψε:
«Σήμερα γνώρισα ένα μέρος όπου ο χρόνος κυλά με τον πιο όμορφο τρόπο.»
Πριν φύγει, ανέβηκε στο μικρό παράθυρο της σοφίτας.
Από εκεί έβλεπε ολόκληρη την πόλη.
Οι καμινάδες, οι κήποι και οι δρόμοι έμοιαζαν σαν μικρή ζωγραφιά.
Ο ήλιος άρχιζε σιγά σιγά να δύει και ο ουρανός γέμιζε χρυσά και ροζ χρώματα.
Η Λούση χαμογέλασε.
Κατάλαβε πως κάθε τόπος κρύβει μια ξεχωριστή ιστορία, αρκεί να έχεις την περιέργεια να την ανακαλύψεις.
Καθώς επέστρεφε στο σπίτι της, το απαλό «τικ-τακ» των ρολογιών έμενε ακόμη στ' αυτιά της, θυμίζοντάς της πως κάθε στιγμή μπορεί να γίνει μια όμορφη ανάμνηση όταν τη ζεις με χαμόγελο και φαντασία.
