Σε μια μικρή, ηλιόλουστη φάρμα, εκεί που τα λουλούδια μιλούσαν με τις πεταλούδες και τα πρωινά μύριζαν φρέσκο ψωμί, ζούσε μια κοτούλα διαφορετική από όλες τις άλλες.
Τη φώναζαν κοτούλα η καλή όχι γιατί έκανε μόνο αυγουλάκια, αλλά γιατί όπου πήγαινε, άφηνε πίσω της χαμόγελα.
Κάθε πρωί ξυπνούσε πρώτη.
Τέντωνε τα φτερά της, κοίταζε τον ήλιο και έλεγε:
«Καλημέρα κόσμε! Πάμε να κάνουμε τη μέρα όμορφη!»
Και πράγματι… την έκανε.
Μια μέρα, όμως, η φάρμα ήταν λίγο πιο ήσυχη από το συνηθισμένο.
Οι φίλες της, οι κοτούλες, κάθονταν στο κοτέτσι και δεν γελούσαν.
Ο γάιδαρος δεν τραγουδούσε.
Τα πουλάκια δεν έπαιζαν.
Η κοτούλα η καλή πλησίασε σιγά σιγά.
«Τι συμβαίνει;» ρώτησε με τη γλυκιά της φωνή.
«Γιατί είστε όλοι τόσο σιωπηλοί;»
Η μικρή κοτούλα η Ρόζα αναστέναξε.
«Μας λείπει η χαρά… Όλα είναι ίδια κάθε μέρα.»
Η κοτούλα η καλή χαμογέλασε.
«Τότε… ήρθε η ώρα για κάτι διαφορετικό!»
Και πριν προλάβει κανείς να ρωτήσει τι εννοούσε, εκείνη φόρεσε ένα μικρό λουλουδένιο στεφάνι στο κεφάλι της και φώναξε:
«Σήμερα… κάνουμε γιορτή χαράς!»
Στην αρχή όλοι την κοιτούσαν απορημένοι.
Μα εκείνη άρχισε να περπατάει στην αυλή, να σιγοτραγουδάει και να χτυπά ρυθμικά τα φτερά της.
Και τότε έγινε το θαύμα.
Η Ρόζα άρχισε να γελά.
Ο γάιδαρος κούνησε τα αυτιά του ρυθμικά.
Τα πουλάκια πέταξαν γύρω τους σαν μικρά πολύχρωμα χαμόγελα.
Και σε λίγα λεπτά… όλη η φάρμα είχε γίνει μια μεγάλη αγκαλιά χαράς.
Όμως, όπως σε κάθε γιορτή, έγινε και λίγος θόρυβος.
Οι κοτούλες γελούσαν τόσο δυνατά που ακούστηκε μέχρι τον μύλο!
Η κοτούλα η καλή σταμάτησε και είπε γλυκά:
«Κορίτσια μου, η χαρά είναι όμορφη… αλλά ας μην ξεχνάμε και την ηρεμία των άλλων.»
Όλες οι κοτούλες έγνεψαν.
«Συγγνώμη…» είπαν με μια φωνή.
Και τότε η κοτούλα η καλή τις πήρε από το φτερό.
«Ελάτε. Πάμε μια βόλτα μέχρι το λιβάδι.»
Στον δρόμο συνάντησαν το γαϊδαράκι.
Τους είπε ένα αστείο τόσο αστείο…
που όλες ξέσπασαν σε γέλια ξανά αυτή τη φορά όμως πιο σιγά, πιο γλυκά.
Όταν γύρισαν στο κοτέτσι, ο ήλιος έδυε.
Η φάρμα ήταν ήσυχη, αλλά γεμάτη ζεστασιά.
Η Ρόζα πλησίασε την κοτούλα την καλή και της είπε:
«Ξέρεις ποιο είναι το μυστικό σου;»
Η κοτούλα έγειρε το κεφαλάκι της.
«Ποιο;»
«Δεν μας κάνεις απλώς να γελάμε…
μας κάνεις να νιώθουμε ότι ανήκουμε.»
Η κοτούλα η καλή χαμογέλασε πλατιά.
Κοίταξε τον ουρανό και ψιθύρισε:
«Τότε… έκανα ακριβώς αυτό που ήθελα.»
Και από εκείνη τη μέρα, στη μικρή φάρμα όλοι ήξεραν:
όταν έχεις φίλους, λίγη καλοσύνη και πολλή καρδιά,
η χαρά δεν τελειώνει ποτέ.
Και κάπως έτσι…
η κοτούλα η καλή συνέχισε να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα:
να σκορπίζει γέλια, αγκαλιές και μικρά θαύματα κάθε μέρα 🐔✨
