Ο Μίμης ο παπαγάλος ξύπνησε ένα ηλιόλουστο πρωινό γεμάτος κέφι.
Τέντωσε τα πολύχρωμα φτερά του, τίναξε την καταπράσινη ουρά του και πέταξε πάνω από το τροπικό δάσος, χαιρετώντας όλα τα ζωάκια που συναντούσε.
Καθώς ξεκουραζόταν πάνω σε ένα μεγάλο κλαδί, είδε ένα χρυσό φτερό να κατεβαίνει αργά από τον ουρανό.
Στην άκρη του ήταν δεμένο ένα μικρό κατακόκκινο γράμμα.
Ο Μίμης το άνοιξε με περιέργεια.
«Ακαδημία των Χρωματιστών Λέξεων – Εκεί όπου οι όμορφες λέξεις γεμίζουν τον κόσμο με χαμόγελα.»
Μόλις τελείωσε την ανάγνωση, το χρυσό φτερό άρχισε να λάμπει.
Μια πολύχρωμη γέφυρα από ουράνια τόξα εμφανίστηκε μπροστά του.
Ο Μίμης άνοιξε τα φτερά του και πέταξε πάνω της.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε μια εντυπωσιακή ακαδημία.
Οι πύργοι της ήταν φτιαγμένοι από πολύχρωμους κρυστάλλους και γύρω τους πετούσαν εκατοντάδες πουλιά από κάθε γωνιά του κόσμου.
Στην είσοδο τον περίμενε μια σοφή κουκουβάγια με χρυσά γυαλιά.
«Καλώς ήρθες, Μίμη! Σήμερα θα ανακαλύψεις πως οι λέξεις μπορούν να κάνουν τον κόσμο πιο φωτεινό.»
Η πρώτη στάση ήταν η Βιβλιοθήκη των Ιπτάμενων Βιβλίων.
Χιλιάδες βιβλία πετούσαν απαλά στον αέρα.
Μόλις ο Μίμης άνοιξε ένα από αυτά, οι λέξεις μεταμορφώθηκαν σε πολύχρωμες πεταλούδες που πετούσαν γύρω του.
Κάθε φορά που έλεγε μια ευγενική λέξη, οι πεταλούδες γίνονταν ακόμη πιο λαμπερές.
Η κουκουβάγια χαμογέλασε.
«Οι καλές λέξεις έχουν τη δύναμη να σκορπίζουν χαρά όπου κι αν φτάνουν.»
Έπειτα επισκέφθηκαν τον Κήπο των Τραγουδιστών Ανέμων.
Εκεί φυσούσαν απαλά αεράκια που μετέφεραν όμορφες φράσεις από κάθε γωνιά του κόσμου.
Ο Μίμης άκουσε χαιρετισμούς, ευχές, τραγούδια και ιστορίες.
Με τη γλυκιά του φωνή άρχισε κι εκείνος να τραγουδά.
Οι άνεμοι πήραν τη μελωδία του και τη μετέφεραν ψηλά πάνω από τα δέντρα, γεμίζοντας ολόκληρο το δάσος με χαρούμενες νότες.
«Οι όμορφες φωνές γίνονται ακόμη πιο όμορφες όταν τις μοιραζόμαστε», είπε η κουκουβάγια.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο μαγική.
Μπροστά τους υψωνόταν ένας τεράστιος γυάλινος θόλος.
Πάνω από την είσοδο έγραφε:
«Η Αίθουσα των Λαμπερών Μηνυμάτων.»
Στο κέντρο υπήρχε ένα μεγάλο κρυστάλλινο δέντρο.
Αντί για φύλλα, είχε εκατοντάδες πολύχρωμα φτερά.
Η κουκουβάγια ζήτησε από τον Μίμη να διαλέξει μία όμορφη λέξη.
Εκείνος είπε δυνατά:
«Χαμόγελο!»
Αμέσως όλα τα φτερά άρχισαν να λάμπουν.
Χιλιάδες φωτεινά φτερά πέταξαν στον ουρανό και ταξίδεψαν σε δάση, βουνά, λίμνες και χωριά, μεταφέροντας χαρούμενα μηνύματα σε όλους.
Η κουκουβάγια κοίταξε τον Μίμη με περηφάνια.
«Οι πιο πολύτιμες λέξεις είναι εκείνες που δίνουν δύναμη, χαρά και ελπίδα στους άλλους.»
Πριν αποχαιρετήσει τον Μίμη, του χάρισε ένα μικρό πολύχρωμο φτερό.
Δεν άλλαζε χρώματα μόνο του.
Άρχιζε όμως να λάμπει κάθε φορά που ο Μίμης ενθάρρυνε κάποιον, έλεγε μια ευγενική κουβέντα ή χάριζε ένα χαμόγελο με τη φωνή του.
Ο Μίμης ευχαρίστησε τη σοφή κουκουβάγια και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Όταν βρέθηκε ξανά στο αγαπημένο του δέντρο, το μικρό πολύχρωμο φτερό ήταν στερεωμένο ανάμεσα στα λαμπερά φτερά της ουράς του και έλαμπε απαλά.
Από εκείνη την ημέρα συνέχισε να πετά πάνω από το δάσος, τραγουδώντας, λέγοντας όμορφες λέξεις και γεμίζοντας τις καρδιές όλων με αισιοδοξία.
Και κάθε φορά που το μικρό πολύχρωμο φτερό φωτιζόταν διακριτικά, ο Μίμης θυμόταν πως με μία μόνο καλή λέξη μπορεί να ξεκινήσει μια ολόκληρη αλυσίδα χαμόγελων.
