Το Μαγικό Έλατο στεκόταν περήφανο στην κορυφή ενός χιονισμένου λόφου και κάθε βράδυ φώτιζε το δάσος με τα χιλιάδες λαμπάκια του.
Όλα τα ζωάκια αγαπούσαν το Μαγικό Έλατο, γιατί όταν έπεφτε η νύχτα, τα φωτάκια του έκαναν το δάσος να μοιάζει με παραμύθι.
Μια νύχτα όμως, κάτι παράξενο συνέβη.
Ένα ένα τα λαμπάκια άρχισαν να σβήνουν.
Το δάσος βυθίστηκε στο σκοτάδι.
«Τι συμβαίνει;» αναρωτήθηκε το Μαγικό Έλατο.
Τότε, ένα μικρό ασημένιο αστέρι κατέβηκε από τον ουρανό.
«Τα Αστέρια του Χειμώνα χάθηκαν μέσα στην Κοιλάδα της Ομίχλης», είπε.
«Χωρίς αυτά, τα φώτα σου δεν μπορούν να λάμψουν.»
Το Μαγικό Έλατο αποφάσισε να τα βρει.
Παρόλο που δεν μπορούσε να περπατήσει, έστειλε τις χρυσές νιφάδες του να ταξιδέψουν με τον άνεμο.
Οι νιφάδες πέρασαν πάνω από παγωμένες λίμνες, χιονισμένα βουνά και ασημένια σύννεφα.
Τελικά έφτασαν στην Κοιλάδα της Ομίχλης.
Εκεί βρήκαν τα μικρά Αστέρια του Χειμώνα που είχαν χαθεί μέσα σε ένα σύννεφο.
Οι νιφάδες τα οδήγησαν πίσω στον ουρανό.
Και τότε συνέβη κάτι μαγικό.
Τα αστέρια άρχισαν να λάμπουν πιο δυνατά από ποτέ.
Οι ακτίνες τους έπεσαν πάνω στο Μαγικό Έλατο και όλα τα λαμπάκια άναψαν ξανά.
Το δάσος γέμισε φως.
Οι νιφάδες χόρευαν στον αέρα.
Το φεγγάρι χαμογελούσε.
Και οι κουκουβάγιες τραγουδούσαν χαρούμενες μέσα στη νύχτα.
Το Μαγικό Έλατο κοίταξε τον ουρανό και ψιθύρισε:
«Όσο υπάρχουν αστέρια, πάντα θα υπάρχει φως.»
Και από εκείνη τη νύχτα, κάθε φορά που έπεφτε το πρώτο χιόνι του χειμώνα, το Μαγικό Έλατο έλαμπε πιο φωτεινά από ποτέ, θυμίζοντας σε όλους ότι η μαγεία βρίσκεται παντού γύρω μας, αρκεί να την πιστεύουμε.
