Ο Τέρυ ξεκίνησε τη βόλτα του νωρίς το πρωί, όταν η επιφάνεια της λίμνης ήταν τόσο ήρεμη που έμοιαζε με γυαλί.
Κολυμπούσε αργά κοντά στην όχθη, ώσπου πρόσεξε μια σειρά από μικρά πέτρινα νησάκια που σχημάτιζαν ένα φυσικό μονοπάτι μέσα στο νερό.
«Δεν είχα ξαναπεράσει από εδώ», σκέφτηκε.
Πλησίασε το πρώτο νησάκι και ανέβηκε επάνω του για να παρατηρήσει καλύτερα το τοπίο.
Γύρω του υψώνονταν μεγάλα δέντρα, ενώ τα κλαδιά τους καθρεφτίζονταν στην ήρεμη λίμνη.
Ο Τέρυ συνέχισε προς το επόμενο νησάκι και ύστερα στο επόμενο, μέχρι που έφτασε στο μεγαλύτερο από όλα.
Στο κέντρο του υπήρχε ένας τεράστιος βράχος, λείος από το πέρασμα του χρόνου.
Ανέβηκε στην κορυφή του και κοίταξε ολόκληρη τη λίμνη.
Ο πρωινός ήλιος φώτιζε το νερό, δημιουργώντας χιλιάδες μικρές λάμψεις στην επιφάνειά του.
Έμεινε εκεί για αρκετή ώρα, απολαμβάνοντας την απόλυτη ησυχία.
Λίγο αργότερα κατέβηκε ξανά στο νερό και συνέχισε τη διαδρομή του.
Στη μία πλευρά της λίμνης ανακάλυψε έναν μικρό κολπίσκο, όπου το νερό ήταν τόσο καθαρό που μπορούσε να δει τον αμμώδη βυθό.
Ο Τέρυ έκανε έναν αργό κύκλο γύρω από τον κολπίσκο και συνέχισε το ταξίδι του.
Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, ο ουρανός γέμισε ζεστά χρώματα και η λίμνη απέκτησε μια χρυσαφένια λάμψη.
Ο Τέρυ γύρισε για μια τελευταία ματιά στα πέτρινα νησάκια.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως κάθε γωνιά της λίμνης έκρυβε μια νέα εικόνα και πως η επόμενη εξερεύνηση θα ήταν ακόμη πιο όμορφη.
