Μια φορά κι έναν καιρό, σε μία πράσινη πυκνή ζούγκλα γεμάτη ήχους και μυρωδιές, ζούσε ένας μικρός τίγρης.
Τον έλεγαν Τίτο.
Ο Τίτο δεν ήταν σαν τα άλλα τιγράκια.
Ενώ εκείνα έτρεχαν, σκαρφάλωναν και έπαιζαν κυνηγητό, εκείνος…
κοίταζε τον ουρανό ✨
Κάθε βράδυ ξάπλωνε στο γρασίδι, κοιτούσε τα αστέρια και ψιθύριζε:
- «Μια μέρα… θα πάω εκεί πάνω! Θα γίνω αστροναύτης!»
Τα άλλα ζωάκια γελούσαν.
- «Μα είσαι τίγρης!»
- «Οι τίγρεις δεν πετάνε!»
Αλλά ο Τίτο χαμογελούσε.
- «Ίσως όχι… ακόμα.»
Μια μέρα, ο Τίτο βρήκε ένα παλιό βιβλίο για το διάστημα.
Είχε πλανήτες, πυραύλους και αστέρια που έλαμπαν.
Τότε αποφάσισε:
- «Θα φτιάξω τον δικό μου πύραυλο!»
Μάζεψε κουτιά, φύλλα, καπάκια και σχοινιά.
Η μαϊμού του έδωσε εργαλεία,
ο ελέφαντας τον βοήθησε να σπρώξει,
και το παπαγαλάκι έκανε τον αντίστροφο μέτρημα:
«3… 2… 1… ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ!»
Ο πύραυλος δεν πέταξε ακριβώς… στο διάστημα.
Αλλά ανέβηκε ψηλά σε έναν λόφο, και από εκεί ο Τίτο είδε κάτι μαγικό:
Τον ουρανό γεμάτο αστέρια
Το φεγγάρι να χαμογελά
Και τον κόσμο να φαίνεται μικρός και όμορφος
Και τότε κατάλαβε κάτι πολύ σημαντικό.
Δεν χρειάζεται να πας στο διάστημα για να γίνεις αστροναύτης.
Χρειάζεται:
όνειρα
φαντασία
θάρρος
και καρδιά που δεν τα παρατά
Ο Τίτο γύρισε στο δάσος χαμογελαστός και είπε:
- «Μπορεί να μην πέταξα στα αστέρια… αλλά τα άγγιξα με την καρδιά μου!»
Και από εκείνη τη μέρα, κάθε βράδυ,
όταν τα αστέρια λάμπουν,
ο μικρός τίγρης κοιτά τον ουρανό και ψιθυρίζει:
«Κάποτε… θα πάω εκεί πάνω!»
