Ο μικρός τίγρης Τίτο ξύπνησε γεμάτος ενέργεια και ανυπομονησία.
Εκείνο το πρωινό είχε ακούσει πως στη ζούγκλα ξεκινούσε ένα καινούριο τρενάκι που περνούσε από τα πιο όμορφα σημεία της περιοχής.
«Δεν γίνεται να το χάσω!» είπε χαρούμενος.
Έτρεξε μέχρι τον μικρό σταθμό, όπου τον περίμενε ένα πολύχρωμο τρένο.
Τα βαγόνια του ήταν στολισμένα με ζωγραφιές από ζώα, δέντρα και λουλούδια.
Ο Τίτο βρήκε μια θέση δίπλα στο παράθυρο και λίγα λεπτά αργότερα το ταξίδι ξεκίνησε.
Στην αρχή το τρένο περνούσε ανάμεσα σε πανύψηλα δέντρα.
Πολύχρωμα πουλιά πετούσαν πάνω από τις ράγες, ενώ μαϊμούδες χαιρετούσαν τους επιβάτες από τα κλαδιά.
Ο Τίτο κοιτούσε συνεχώς έξω από το παράθυρο.
Κάθε στροφή αποκάλυπτε και μια καινούρια εικόνα.
Λίγο αργότερα το τρένο πέρασε πάνω από μια μεγάλη ξύλινη γέφυρα.
Από κάτω κυλούσε ένα καθαρό ποτάμι και πολύχρωμα ψάρια κολυμπούσαν ήρεμα στα νερά του.
«Τι υπέροχη θέα!» είπε εντυπωσιασμένος.
Στην επόμενη στάση όλοι οι επιβάτες κατέβηκαν για να επισκεφθούν ένα μεγάλο κέντρο εξερεύνησης της ζούγκλας.
Εκεί υπήρχαν χάρτες, φωτογραφίες και πολλές πληροφορίες για τα φυτά και τα ζώα της περιοχής.
Ο Τίτο έμαθε πολλά καινούρια πράγματα και γέμισε το μικρό του σημειωματάριο με ζωγραφιές και παρατηρήσεις.
Όταν το ταξίδι συνεχίστηκε, το τρένο πέρασε μέσα από ένα μεγάλο τούνελ σκαλισμένο στον βράχο.
Μόλις βγήκε ξανά στο φως, ο Τίτο αντίκρισε ένα απέραντο λιβάδι γεμάτο λουλούδια.
Το τοπίο ήταν τόσο όμορφο που όλοι έμειναν για λίγο σιωπηλοί.
Το απόγευμα το τρένο επέστρεψε στον σταθμό.
Ο Τίτο κατέβηκε με ένα μεγάλο χαμόγελο.
Είχε γνωρίσει νέα μέρη, είχε μάθει καινούρια πράγματα και είχε γεμίσει όμορφες αναμνήσεις.
Καθώς γύριζε στο σπίτι του, σκεφτόταν ήδη ποιο θα ήταν το επόμενο ταξίδι που θα τον περίμενε.
Γιατί για τον μικρό τίγρη Τίτο, κάθε διαδρομή ήταν η αρχή μιας καινούριας περιπέτειας.
