Ο Ζίγκι περπατούσε χαρούμενα στην απέραντη σαβάνα, όταν στον ορίζοντα εμφανίστηκαν μερικά παράξενα κτίρια που δεν είχε ξαναδεί.
Πλησίασε γεμάτος περιέργεια.
Ήταν μικρά στρογγυλά ανεμόσπιτα με ξύλινες φτερωτές στις σκεπές τους, που γύριζαν αργά με κάθε φύσημα του ανέμου.
Ο Ζίγκι άρχισε να περπατά ανάμεσά τους.
Κάθε σπίτι είχε διαφορετικό χρώμα και διαφορετικό σχέδιο στις πόρτες και στα παράθυρα.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε μια μεγάλη αυλή γεμάτη πέτρινα μονοπάτια που σχημάτιζαν όμορφα γεωμετρικά σχέδια.
Προχώρησε αργά, παρατηρώντας κάθε γωνιά.
Στην άκρη της αυλής υπήρχε ένας τεράστιος ανεμόμυλος.
Οι μεγάλες ξύλινες φτερωτές του περιστρέφονταν αθόρυβα, δημιουργώντας μια γαλήνια ατμόσφαιρα.
Ο Ζίγκι στάθηκε για λίγο και τις παρακολουθούσε.
Στη συνέχεια συνέχισε τη διαδρομή του μέχρι που έφτασε σε ένα μεγάλο λιβάδι γεμάτο μαργαρίτες.
Το απαλό αεράκι έκανε τα λουλούδια να κινούνται όλα μαζί, σαν κύματα.
Ο Ζίγκι περπάτησε ανάμεσά τους απολαμβάνοντας το όμορφο τοπίο.
Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, οι σκιές των ανεμόσπιτων μεγάλωσαν και ο ουρανός γέμισε πορτοκαλί και χρυσαφένιες αποχρώσεις.
Ο Ζίγκι γύρισε για μία τελευταία ματιά στο ξεχωριστό αυτό μέρος.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως κάθε νέα διαδρομή μπορούσε να τον οδηγήσει σε έναν τόπο που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον.
