Η Σίλα, η γλυκιά βραδύποδη, ξύπνησε ένα ήρεμο πρωινό πάνω στο αγαπημένο της δέντρο.
Άπλωσε αργά τα χέρια της, χαμογέλασε στον ήλιο και ετοιμάστηκε να ξεκινήσει τη μέρα της.
Καθώς κατέβαινε προσεκτικά από το κλαδί, παρατήρησε ένα μικρό ξύλινο ρολόι κρεμασμένο στον κορμό.
Δεν είχε δείκτες.
Στο κέντρο του έγραφε μόνο μία φράση.
«Ακολούθησε τον δρόμο που δεν βιάζεται.»
Τη στιγμή που άγγιξε το ρολόι, ένα μονοπάτι από χρυσά φύλλα εμφανίστηκε μέσα στο δάσος.
Η Σίλα το ακολούθησε με τον δικό της ήρεμο ρυθμό.
Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασε μπροστά σε μια πανέμορφη σιδερένια πύλη.
Πίσω της απλωνόταν ένας τεράστιος κήπος γεμάτος δέντρα, λουλούδια και πολύχρωμους θάμνους.
Μια ηλικιωμένη χελώνα την περίμενε χαμογελώντας.
«Καλώς ήρθες στον Κήπο του Σωστού Χρόνου.»
Η Σίλα κοίταξε γύρω της.
«Γιατί τον λέτε έτσι;»
Η χελώνα έδειξε ένα μικρό λουλούδι.
«Δες αυτό.»
Το λουλούδι δεν άνοιγε όσο κι αν το φυσούσε ο άνεμος.
Ξαφνικά, λίγα λεπτά αργότερα, άνοιξε μόνο του και γέμισε τον αέρα με υπέροχο άρωμα.
«Δεν άργησε», είπε η χελώνα.
«Άνθισε ακριβώς όταν ήταν έτοιμο.»
Προχώρησαν βαθύτερα στον κήπο.
Εκεί υπήρχε ένα δέντρο γεμάτο μικρούς καρπούς.
Μερικοί ήταν ώριμοι.
Άλλοι χρειάζονταν ακόμη χρόνο.
«Κανείς εδώ δεν βιάζει τίποτα», εξήγησε η χελώνα.
«Κάθε φυτό μεγαλώνει με τον δικό του ρυθμό.»
Η επόμενη στάση ήταν το Θερμοκήπιο της Υπομονής.
Μέσα υπήρχαν σπάνια φυτά από κάθε γωνιά του κόσμου.
Σε κάθε γλαστράκι υπήρχε μια μικρή πινακίδα.
Άλλο έγραφε «Μία εβδομάδα».
Άλλο «Ένας μήνας».
Κάποιο άλλο έγραφε «Πέντε χρόνια».
Η Σίλα παραξενεύτηκε.
«Περιμένετε τόσο πολύ;»
Η χελώνα γέλασε.
«Τα πιο όμορφα πράγματα χρειάζονται τον χρόνο που τους αξίζει.»
Λίγο αργότερα έφτασαν στην τελευταία γωνιά του κήπου.
Στο κέντρο υπήρχε ένα άδειο παρτέρι.
«Εδώ φυτεύει κάθε επισκέπτης έναν σπόρο», είπε η χελώνα.
Η Σίλα πήρε έναν μικρό ασημένιο σπόρο και τον τοποθέτησε προσεκτικά στο χώμα.
Δεν συνέβη τίποτα.
Κοίταξε τη χελώνα απορημένη.
«Δεν φύτρωσε.»
«Δεν χρειάζεται να φυτρώσει σήμερα», απάντησε εκείνη.
«Μερικές φορές η πιο σημαντική δουλειά γίνεται εκεί που δεν μπορούμε ακόμη να τη δούμε.»
Πριν φύγει, η χελώνα της χάρισε το ξύλινο ρολόι.
Τώρα όμως είχε αποκτήσει έναν μόνο δείκτη.
Δεν έδειχνε ώρες.
Έδειχνε τη λέξη «Τώρα».
«Γιατί μόνο αυτή;» ρώτησε η Σίλα.
«Γιατί η καλύτερη στιγμή για να απολαμβάνεις τη ζωή είναι πάντα αυτή που ζεις.»
Η Σίλα επέστρεψε στο αγαπημένο της δέντρο κρατώντας το ρολόι σαν πολύτιμο θησαυρό.
Από τότε δεν ανησυχούσε ποτέ αν κάποιος ήταν πιο γρήγορος από εκείνη.
Ήξερε πως κάθε λουλούδι ανθίζει στη δική του στιγμή, κάθε δέντρο μεγαλώνει με τον δικό του ρυθμό και κάθε όνειρο πραγματοποιείται όταν έρθει η κατάλληλη ώρα.
Και αυτό έκανε κάθε της μέρα ακόμη πιο όμορφη.
