Στον Μαγικό Βυθό, εκεί που τα κοράλλια λαμπύριζαν σαν στολίδια και οι φυσαλίδες ανέβαιναν σαν ασημένια καμπανάκια, ζούσε ο Τόνυ ο Ροφός.
Ο Τόνυ ήταν μεγάλος, δυνατός και λίγο ντροπαλός… αλλά είχε την πιο γλυκιά φωνή σε όλο τον βυθό.
Μια μέρα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, άκουσε τα μικρά ψαράκια να λένε:
«Φέτος θα πούμε κάλαντα σε όλο τον βυθό!»
Ο Τόνυ χαμογέλασε, αλλά αμέσως σκέφτηκε:
«Εγώ; Να τραγουδήσω μπροστά σε όλους; Είμαι πολύ μεγάλος… θα γελάσουν μαζί μου.»
Το ίδιο βράδυ όμως, καθώς το φεγγάρι φώτιζε τη θάλασσα από πάνω, ο Τόνυ άκουσε μια αχνή, χαρούμενη μελωδία να βγαίνει από το στόμα του χωρίς καν να το καταλάβει.
Η φωνή του ταξίδευε στο νερό, ζεστή και γιορτινή.
Την επόμενη μέρα, πήρε θάρρος.
Φόρεσε ένα μικρό κόκκινο σκουφάκι από φύκια και ξεκίνησε.
Πρώτα πήγε στη γιαγιά Χελώνα.
Όταν ο Τόνυ τραγούδησε, εκείνη δάκρυσε από χαρά.
Μετά πέρασε από τα δελφινάκια, που άρχισαν να χοροπηδούν στον ρυθμό.
Ακόμα και ο σοβαρός Καβούρης ο Μπάρμπας χαμογέλασε πλατιά.
Σύντομα, όλος ο βυθός μαζεύτηκε γύρω του.
Κανείς δεν έβλεπε πια έναν μεγάλο ροφό…
Έβλεπαν μια μεγάλη καρδιά που τραγουδούσε.
Στο τέλος, όλοι μαζί είπαν:
«Τόνυ, χωρίς εσένα τα Χριστούγεννα δεν θα ήταν ίδια!»
Ο Τόνυ κοκκίνισε από χαρά και κατάλαβε κάτι πολύ σημαντικό:
Δεν χρειάζεται να είσαι μικρός για να τραγουδήσεις.
Χρειάζεται μόνο να το θέλεις με την καρδιά σου.
Και από τότε, κάθε Χριστούγεννα,
ο Τόνυ ο Ροφός είναι ο πρώτος που ξεκινά τα κάλαντα στον Μαγικό Βυθό.
