Ο Αστέριος ο αστερίας ξεκουραζόταν πάνω σε έναν μεγάλο βράχο στον βυθό της θάλασσας, όταν άκουσε κάποιον να κλαίει.
Ήταν η μικρή χελωνίτσα Λίλη.
«Τι συμβαίνει;» τη ρώτησε ο Αστέριος.
«Έχασα το μαργαριτάρι που μου χάρισε η γιαγιά μου», είπε η Λίλη με δάκρυα στα μάτια. «Το ρεύμα της θάλασσας το παρέσυρε και δεν ξέρω πού βρίσκεται.»
Ο Αστέριος χαμογέλασε.
«Μην ανησυχείς. Θα το βρούμε μαζί!»
Έτσι ξεκίνησαν το ταξίδι τους.
Πρώτα πέρασαν από το Δάσος των Κοραλλιών, όπου συνάντησαν δύο ιππόκαμπους που είχαν μπερδευτεί μέσα σε φύκια.
Ο Αστέριος τους βοήθησε να ελευθερωθούν.
«Ευχαριστούμε!» του είπαν χαρούμενοι.
Λίγο πιο πέρα βρήκαν ένα μικρό καβουράκι που είχε χάσει τον δρόμο για το σπίτι του.
Ο Αστέριος το συνόδευσε μέχρι τη σπηλιά του.
Καθώς συνέχιζαν την αναζήτηση, ένα κοπάδι δελφινιών πέρασε από κοντά τους.
«Ψάχνετε κάτι;» ρώτησαν.
«Ένα μικρό μαργαριτάρι», απάντησε η Λίλη.
Τα δελφίνια χαμογέλασαν.
«Είδαμε κάτι να γυαλίζει κοντά στη Σπηλιά του Φεγγαριού!»
Ο Αστέριος και η Λίλη κολύμπησαν γρήγορα μέχρι εκεί.
Και πράγματι, ανάμεσα σε δύο κοχύλια βρισκόταν το χαμένο μαργαριτάρι.
Η μικρή χελωνίτσα άρχισε να χοροπηδά από χαρά.
«Το βρήκαμε!»
«Το βρήκαμε όλοι μαζί», είπε ο Αστέριος.
Εκείνη τη στιγμή, όλα τα πλάσματα της θάλασσας που είχε βοηθήσει ο Αστέριος μαζεύτηκαν γύρω τους.
Τα δελφίνια, οι ιππόκαμποι, τα καβουράκια και τα ψαράκια οργάνωσαν μια μεγάλη γιορτή.
Οι μέδουσες φώτιζαν τον βυθό σαν πολύχρωμα φαναράκια και τα δελφίνια χόρευαν χαρούμενα.
Η Λίλη πλησίασε τον Αστέριο.
«Ξέρεις κάτι;» του είπε.
«Το μαργαριτάρι είναι πολύτιμο. Αλλά πιο πολύτιμο είναι να έχεις φίλους σαν εσένα.»
Ο Αστέριος χαμογέλασε.
Και καθώς τα αστέρια έλαμπαν ψηλά στον ουρανό και ο βυθός γέμιζε μουσική και γέλια, κατάλαβε πως οι μεγαλύτεροι θησαυροί δεν βρίσκονται μέσα στα κοχύλια.
Βρίσκονται στις καρδιές των φίλων.
