Η Γαρίδα η Οδοντίατρος ξύπνησε ένα φωτεινό πρωινό στον πολύχρωμο βυθό, έτοιμη να ξεκινήσει ακόμη μία όμορφη ημέρα.
Τακτοποίησε τα εργαλεία της, φόρεσε τη λευκή της ποδιά και άνοιξε την πόρτα του ιατρείου της.
Εκεί την περίμενε ένα μικρό κοχύλι που λαμπύριζε.
Μόλις το άνοιξε, εμφανίστηκε ένα ολογραφικό μήνυμα.
«Η Κλινική των Χαμένων Χαμόγελων χρειάζεται τη βοήθειά σου.»
Χωρίς δεύτερη σκέψη, η Γαρίδα ακολούθησε τις φωτεινές φυσαλίδες που άρχισαν να σχηματίζουν έναν δρόμο μέσα στον βυθό.
Μετά από αρκετή ώρα έφτασε μπροστά σε ένα εντυπωσιακό κτίριο φτιαγμένο από λευκά κοράλλια και γυάλινους θόλους.
Μια σοφή χελώνα την υποδέχθηκε χαμογελώντας.
«Καλώς ήρθες. Εδώ δεν θεραπεύουμε μόνο δόντια.»
Η Γαρίδα παραξενεύτηκε.
«Τότε τι θεραπεύετε;»
«Τα χαμόγελα που έχουν ξεχάσει να λάμπουν.»
Η πρώτη αίθουσα ονομαζόταν Εργαστήριο των Φωτεινών Χαμόγελων.
Εκεί υπήρχαν μεγάλοι καθρέφτες.
Όμως δεν έδειχναν μόνο το πρόσωπο.
Έδειχναν και όλες τις όμορφες στιγμές που είχαν κάνει κάποιον να χαμογελάσει.
Η Γαρίδα είδε μικρά ψαράκια να παίζουν, δελφίνια να χοροπηδούν στα κύματα και χελώνες να ταξιδεύουν ήρεμα στους ωκεανούς.
Στη δεύτερη αίθουσα υπήρχε το Εργαστήριο της Φροντίδας.
Εκεί μικρά ρομπότ δίδασκαν στα θαλάσσια ζωάκια πώς να φροντίζουν τα δόντια τους μέσα από παιχνίδια, τραγούδια και γρίφους.
Η Γαρίδα συμμετείχε με χαρά, δείχνοντας σε όλους πόσο σημαντική είναι η καθημερινή φροντίδα.
Η τελευταία αίθουσα ήταν η πιο παράξενη.
Πάνω από την πόρτα έγραφε:
«Η Τράπεζα των Χαμόγελων.»
Στο κέντρο υπήρχε ένας τεράστιος γυάλινος θόλος.
Μέσα του αιωρούνταν χιλιάδες μικρές φωτεινές φυσαλίδες.
«Τι είναι αυτές;» ρώτησε η Γαρίδα.
Η χελώνα χαμογέλασε.
«Κάθε φορά που κάποιος φεύγει από εδώ πιο χαρούμενος και γεμάτος αυτοπεποίθηση, αφήνει πίσω του ένα χαμόγελο. Αυτές οι φυσαλίδες ταξιδεύουν σε όλο τον βυθό και σκορπούν αισιοδοξία.»
Ξαφνικά μία γωνιά του θόλου έμεινε σκοτεινή.
Η Γαρίδα σκέφτηκε για λίγο και πλησίασε ένα μικρό χταποδάκι που φοβόταν να επισκεφθεί τον οδοντίατρο.
Με υπομονή το καθησύχασε, του εξήγησε όλα τα εργαλεία και το βοήθησε να νιώσει άνετα.
Μόλις το χταποδάκι χαμογέλασε, μια νέα φωτεινή φυσαλίδα ανέβηκε στον θόλο και ολόκληρη η αίθουσα γέμισε φως.
Η χελώνα χειροκρότησε.
«Αυτό είναι το πιο πολύτιμο χαμόγελο της ημέρας.»
Πριν επιστρέψει στο σπίτι της, της χάρισε ένα μικρό κοχύλι σε σχήμα χαμόγελου.
«Δεν είναι διακοσμητικό», της είπε.
«Θα λάμπει κάθε φορά που κάποιος νιώθει πιο γενναίος, πιο χαρούμενος και πιο σίγουρος μετά τη βοήθειά σου.»
Η Γαρίδα το φύλαξε προσεκτικά στην τσέπη της ποδιάς της και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Από εκείνη την ημέρα θυμόταν πως η δουλειά της δεν ήταν μόνο να φροντίζει τα δόντια.
Ήταν να βοηθά κάθε μικρό και μεγάλο θαλάσσιο φίλο να χαμογελά με αυτοπεποίθηση.
Γιατί ένα χαμόγελο που γεννιέται με καλοσύνη μπορεί να φωτίσει ολόκληρο τον βυθό.
