Ο κάστορας δύτης αγαπούσε να εξερευνά τον κόσμο κάτω από το νερό. Κάθε πρωί φορούσε τη μάσκα του, έπαιρνε μια βαθιά ανάσα και βουτούσε στη μεγάλη λίμνη που βρισκόταν δίπλα στο δάσος.
Εκείνο το πρωινό το νερό ήταν τόσο ήρεμο, που έμοιαζε με καθρέφτη. Μόλις βούτηξε, οι ακτίνες του ήλιου περνούσαν μέσα από το νερό και δημιουργούσαν φωτεινές λωρίδες που χόρευαν γύρω του.
Ο κάστορας κολυμπούσε αργά, παρατηρώντας τον βυθό. Λείες πέτρες, μακριά υδρόβια φυτά και μικρές ασημένιες φυσαλίδες ανέβαιναν συνεχώς προς την επιφάνεια.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε ένα σημείο όπου το νερό είχε ένα πανέμορφο γαλάζιο χρώμα. Ήταν τόσο καθαρό, που μπορούσε να δει μέχρι τον πυθμένα χωρίς καμία δυσκολία.
Συνέχισε την εξερεύνησή του και πέρασε δίπλα από μεγάλους κορμούς δέντρων που είχαν μείνει κάτω από το νερό για πολλά χρόνια. Πάνω τους είχαν φυτρώσει καταπράσινα βρύα που λικνίζονταν απαλά με το νερό.
Ύστερα ανέβηκε ξανά στην επιφάνεια για να πάρει μια βαθιά ανάσα.
Γύρω του απλωνόταν ένα ήσυχο δάσος. Τα πανύψηλα δέντρα καθρεφτίζονταν στη λίμνη και ένα απαλό αεράκι έκανε μικρούς κυματισμούς στο νερό.
Ο κάστορας δύτης χαμογέλασε και βούτηξε ξανά.
Όσο περισσότερο εξερευνούσε τη λίμνη, τόσο περισσότερες όμορφες εικόνες ανακάλυπτε. Κάθε γωνιά είχε το δικό της χρώμα, το δικό της φως και τη δική της ξεχωριστή ομορφιά.
Όταν ο ήλιος άρχισε να δύει, βγήκε στην όχθη και κοίταξε για λίγο τη γαλήνια λίμνη που είχε πάρει χρυσαφένιες αποχρώσεις.
Χαμογέλασε με ικανοποίηση.
Ήξερε πως την επόμενη μέρα θα φορούσε ξανά τη μάσκα του και θα συνέχιζε το ταξίδι του στον μαγευτικό κόσμο που κρυβόταν κάτω από την επιφάνεια του νερού.
