Ο Ηλίας, ο χαρούμενος αστερίας, ξύπνησε ένα ήρεμο πρωινό στον καταγάλανο βυθό.
Καθώς τεντώθηκε πάνω στην αγαπημένη του πέτρα, παρατήρησε πως όλα γύρω του είχαν χάσει τα χρώματά τους.
Τα κοράλλια ήταν γκρι.
Τα φύκια είχαν ξεθωριάσει.
Ακόμη και τα ψάρια έμοιαζαν σχεδόν διάφανα.
«Τι συνέβη;» αναρωτήθηκε.
Ξαφνικά, ένα μικρό φωτεινό ιππόκαμπο τον πλησίασε.
«Έλα γρήγορα! Το Εργαστήριο των Θαλάσσιων Χρωμάτων χρειάζεται βοήθεια.»
Ο Ηλίας τον ακολούθησε.
Πέρασαν μέσα από σπηλιές, υποθαλάσσιες αψίδες και πολύχρωμους υφάλους, ώσπου έφτασαν σε ένα εντυπωσιακό κτίριο φτιαγμένο εξολοκλήρου από γυαλί και κοράλλια.
Πάνω από την είσοδο έγραφε:
«Εργαστήριο των Θαλάσσιων Χρωμάτων.»
Μια σοφή χελώνα τούς υποδέχθηκε.
«Κάθε αυγή γεμίζουμε τον βυθό με χρώματα», εξήγησε.
«Όμως σήμερα όλες οι παλέτες είναι άδειες.»
Η χελώνα οδήγησε τον Ηλία σε μια τεράστια αίθουσα.
Εκεί υπήρχαν δεκάδες γυάλινα δοχεία.
Το ένα έγραφε Θάρρος.
Το άλλο Φιλία.
Ένα τρίτο Χαρά.
Όλα όμως ήταν άδεια.
«Πού πήγαν τα χρώματα;» ρώτησε ο Ηλίας.
Η χελώνα χαμογέλασε.
«Τα χρώματα δεν φτιάχνονται από μπογιές.»
«Τότε από τι;»
«Από όμορφες πράξεις.»
Ο Ηλίας άρχισε να βοηθά όσους βρίσκονταν στο εργαστήριο.
Βοήθησε ένα μικρό ψαράκι να βρει τον δρόμο του.
Μετέφερε ένα κοχύλι σε έναν ερημίτη κάβουρα.
Ξεμπέρδεψε φύκια που είχαν τυλιχτεί γύρω από ένα κοράλλι.
Κάθε φορά που έκανε κάτι καλό, ένα από τα γυάλινα δοχεία γέμιζε με λαμπερό χρώμα.
Το δοχείο της Χαράς έγινε χρυσοκίτρινο.
Της Φιλίας γέμισε γαλάζιο.
Της Καλοσύνης απέκτησε βαθύ πράσινο.
Όταν όλα τα δοχεία γέμισαν, ενεργοποιήθηκε μια τεράστια μηχανή στο κέντρο του εργαστηρίου.
Χιλιάδες μικροσκοπικές φυσαλίδες, γεμάτες χρώματα, άρχισαν να ταξιδεύουν σε ολόκληρο τον βυθό.
Μέσα σε λίγα λεπτά τα κοράλλια ξανάγιναν κόκκινα και πορτοκαλί.
Τα φύκια απέκτησαν ζωηρό πράσινο.
Τα ψάρια έλαμψαν ξανά με τα εντυπωσιακά τους χρώματα.
Ολόκληρη η θάλασσα μεταμορφώθηκε.
Πριν φύγει, η σοφή χελώνα χάρισε στον Ηλία ένα μικρό διάφανο κοχύλι.
«Δεν είναι απλό αναμνηστικό», του είπε.
«Κάθε φορά που κάποιος κάνει μια καλή πράξη στη θάλασσα, θα αποκτά ένα καινούριο χρώμα.»
Ο Ηλίας το κράτησε με χαρά.
Καθώς επέστρεφε στο αγαπημένο του σημείο, παρατηρούσε τον βυθό να λάμπει πιο όμορφα από ποτέ.
Τότε κατάλαβε πως τα πιο φωτεινά χρώματα δεν γεννιούνται μέσα σε εργαστήρια.
Γεννιούνται κάθε φορά που κάποιος επιλέγει να βοηθήσει, να μοιραστεί και να κάνει τον κόσμο γύρω του λίγο πιο όμορφο.
