Ο Ηλίας ήταν ένας μικρός αστερίας που αγαπούσε να εξερευνά τον βυθό της θάλασσας. Κάθε μέρα ακολουθούσε διαφορετικές διαδρομές, γιατί πίστευε πως πάντα υπήρχε κάτι νέο να ανακαλύψει.
Ένα πρωινό ξεκίνησε τη βόλτα του πάνω στη χρυσή άμμο. Το νερό ήταν ήρεμο και οι ακτίνες του ήλιου περνούσαν μέσα από την επιφάνεια, φωτίζοντας τον βυθό.
Καθώς προχωρούσε, παρατήρησε στο βάθος μια μεγάλη πέτρινη αψίδα που δεν είχε ξαναδεί.
Πλησίασε με περιέργεια.
Η αψίδα είχε σχηματιστεί από τη θάλασσα ύστερα από πολλά χρόνια και έμοιαζε με μια τεράστια φυσική πύλη.
Ο Ηλίας πέρασε από κάτω της και συνέχισε την εξερεύνησή του.
Από την άλλη πλευρά απλωνόταν μια ήσυχη αμμουδιά, γεμάτη λείες πέτρες με διαφορετικά σχήματα και χρώματα.
Περπάτησε αργά, παρατηρώντας κάθε μικρή λεπτομέρεια.
Λίγο πιο πέρα συνάντησε έναν μεγάλο βράχο, στην κορυφή του οποίου είχαν φυτρώσει μακριά θαλάσσια φυτά που λικνίζονταν απαλά με το ρεύμα.
Ο Ηλίας στάθηκε για λίγο και παρακολούθησε τον ήρεμο χορό τους.
Συνέχισε τη διαδρομή του ώσπου έφτασε σε έναν ανοιχτό βυθό, όπου η άμμος σχημάτιζε όμορφα κυματιστά σχέδια.
Έμεινε εκεί για αρκετή ώρα, απολαμβάνοντας τη γαλήνη της θάλασσας.
Όταν ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, το φως που έφτανε στον βυθό έγινε πιο απαλό.
Ο Ηλίας γύρισε για μία τελευταία ματιά στην πέτρινη αψίδα.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως ο βυθός έκρυβε αμέτρητα όμορφα μέρη και πως κάθε νέα διαδρομή θα του αποκάλυπτε μια ακόμη ξεχωριστή γωνιά της θάλασσας.
