Ο Αστέριος ο αστερίας ξύπνησε ένα γαλήνιο πρωινό στον βυθό της απέραντης θάλασσας.
Άπλωσε τα πέντε του χεράκια, χαμογέλασε στους φίλους του και ξεκίνησε τη συνηθισμένη του βόλτα ανάμεσα στα πολύχρωμα κοράλλια.
Καθώς προχωρούσε, παρατήρησε ένα παράξενο μαργαριτάρι που έλαμπε με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Δεν έμοιαζε με κανένα άλλο.
Όταν το άγγιξε, το μαργαριτάρι άνοιξε σαν μικρό κοχύλι και μέσα του βρισκόταν ένα γυαλιστερό ειλητάριο.
Ο Αστέριος το ξεδίπλωσε προσεκτικά.
«Βασίλειο των Φωτεινών Κοραλλιών – Οι αληθινοί φίλοι της θάλασσας καλούνται σε μια ξεχωριστή αποστολή.»
Μόλις ολοκλήρωσε την ανάγνωση, μια γαλάζια δίνη από φυσαλίδες σχηματίστηκε μπροστά του.
Ο Αστέριος την ακολούθησε χωρίς δισταγμό.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε ένα μαγευτικό βασίλειο.
Τεράστια κοράλλια έλαμπαν με απαλές αποχρώσεις του μπλε, του μοβ και του χρυσού, ενώ μικρά ψάρια κολυμπούσαν ανάμεσά τους σαν φωτεινές κορδέλες.
Στην είσοδο τον περίμενε ένας σοφός ιππόκαμπος με ένα μικρό στέμμα από μαργαριτάρια.
«Καλώς ήρθες, Αστέριε! Σήμερα θα ανακαλύψεις τα μυστικά που κρατούν τον βυθό γεμάτο ζωή.»
Η πρώτη στάση ήταν ο Κήπος των Ζωντανών Κοραλλιών.
Εκεί κάθε κοράλλι είχε διαφορετικό σχήμα.
Άλλα έμοιαζαν με δέντρα, άλλα με λουλούδια και άλλα με μικρούς πύργους.
Ο ιππόκαμπος έδωσε στον Αστέριο ένα μικρό κρυστάλλινο ποτιστήρι γεμάτο λαμπερό θαλασσινό νερό.
Μόλις πότισε τα κοράλλια, εκείνα άρχισαν να μεγαλώνουν και να γεμίζουν τον βυθό με χρώματα.
«Όταν φροντίζουμε τη φύση, εκείνη μας χαρίζει ακόμη περισσότερη ομορφιά», είπε ο ιππόκαμπος.
Στη συνέχεια έφτασαν στη Στοά των Θαλάσσιων Κρυστάλλων.
Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι διάφανους κρυστάλλους που αντανακλούσαν το φως από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ο Αστέριος παρατήρησε πως κάθε κρύσταλλος φώτιζε έναν διαφορετικό δρόμο στον βυθό, ώστε όλα τα θαλάσσια πλάσματα να βρίσκουν εύκολα τον προορισμό τους.
Με τη βοήθειά του, οι κρύσταλλοι άρχισαν να λάμπουν ακόμη πιο δυνατά.
«Η γνώση και η συνεργασία φωτίζουν πάντα τον σωστό δρόμο», χαμογέλασε ο ιππόκαμπος.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο εντυπωσιακή.
Μπροστά τους υψωνόταν ένας τεράστιος θόλος από διάφανο κρύσταλλο.
Πάνω από την είσοδό του έγραφε:
«Η Καρδιά του Ωκεανού.»
Στο κέντρο βρισκόταν ένας γιγάντιος γαλάζιος κρύσταλλος που έστελνε απαλούς κυματισμούς σε ολόκληρη τη θάλασσα.
Ο ιππόκαμπος ζήτησε από τον Αστέριο να αγγίξει τον κρύσταλλο.
Μόλις το έκανε, χιλιάδες φωτεινές ακτίνες απλώθηκαν στον βυθό.
Τα κοράλλια έλαμψαν πιο έντονα, οι θαλάσσιες ανεμώνες άνοιξαν τα πέταλά τους και όλα τα πλάσματα του ωκεανού άρχισαν να χορεύουν χαρούμενα μέσα στα καθαρά νερά.
Ο ιππόκαμπος κοίταξε τον Αστέριο με περηφάνια.
«Η μεγαλύτερη δύναμη της θάλασσας βρίσκεται σε όσους τη φροντίζουν και τη σέβονται κάθε μέρα.»
Πριν αποχαιρετήσει τον Αστέριο, του χάρισε ένα μικρό κρυστάλλινο κοράλλι.
Δεν είχε δική του λάμψη.
Άρχιζε όμως να φωτίζεται κάθε φορά που ο Αστέριος βοηθούσε ένα θαλάσσιο πλάσμα, προστάτευε τον βυθό ή ανακάλυπτε έναν νέο όμορφο τόπο κάτω από τα κύματα.
Ο Αστέριος ευχαρίστησε τον νέο του φίλο και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Όταν βρέθηκε ξανά στον αγαπημένο του ύφαλο, το μικρό κρυστάλλινο κοράλλι βρισκόταν δίπλα του και έλαμπε απαλά.
Από εκείνη την ημέρα συνέχισε να εξερευνά τον βυθό με περιέργεια, χαμόγελο και σεβασμό για κάθε γωνιά της θάλασσας.
Και κάθε φορά που το μικρό κρυστάλλινο κοράλλι φώτιζε διακριτικά, ο Αστέριος θυμόταν πως ακόμη και η πιο μικρή πράξη φροντίδας μπορεί να κάνει ολόκληρο τον ωκεανό να λάμψει.
