Ο Αστέριος, ο χαμογελαστός αστερίας, ξύπνησε ένα φωτεινό πρωινό στον ήρεμο βυθό.
Καθώς άπλωνε τα πέντε του χέρια για να ξεκινήσει τη μέρα του, είδε ένα μικρό κοχύλι να λάμπει πάνω στην άμμο.
Μόλις το άγγιξε, άνοιξε σαν βιβλίο.
Στο εσωτερικό του εμφανίστηκε ένα μήνυμα.
«Η Βιβλιοθήκη των Θαλάσσιων Ιστοριών περιμένει τον επόμενο αναγνώστη.»
Ο Αστέριος ακολούθησε τις φωτεινές φυσαλίδες που άρχισαν να ανεβαίνουν προς τα βαθιά νερά.
Ύστερα από λίγο έφτασε μπροστά σε ένα εντυπωσιακό κτίριο, χτισμένο από λευκά κοράλλια και γυάλινους θόλους.
Η είσοδός του έμοιαζε με ένα τεράστιο ανοιχτό κοχύλι.
Μια σοφή χελώνα τον υποδέχθηκε χαμογελώντας.
«Καλώς ήρθες στη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του βυθού.»
Ο Αστέριος κοίταξε γύρω του με θαυμασμό.
Δεν υπήρχαν συνηθισμένα βιβλία.
Στα ράφια βρίσκονταν χιλιάδες φωτεινά κοχύλια.
«Πού είναι οι σελίδες;» ρώτησε.
Η χελώνα πήρε ένα μικρό κοχύλι και το άνοιξε.
Αμέσως, γύρω τους εμφανίστηκε μια ολόκληρη ιστορία.
Δελφίνια χόρευαν στα κύματα.
Θαλάσσιες χελώνες ταξίδευαν στους ωκεανούς.
Κοπάδια πολύχρωμων ψαριών περνούσαν ανάμεσα στα κοράλλια.
Οι ιστορίες ζωντάνευαν μπροστά στα μάτια τους.
Ο Αστέριος ενθουσιάστηκε.
Στην επόμενη αίθουσα υπήρχε το Εργαστήριο Νέων Ιστοριών.
Εκεί κάθε επισκέπτης μπορούσε να δημιουργήσει μια ολοκαίνουργια περιπέτεια.
Ο Αστέριος άρχισε να διαλέγει εικόνες.
Έβαλε έναν υποθαλάσσιο κήπο.
Ένα σχολείο φτιαγμένο από κοχύλια.
Έναν φάρο που έστελνε φως ακόμη και μέσα στη θάλασσα.
Και μια ομάδα μικρών θαλάσσιων φίλων που βοηθούσαν όποιον είχε ανάγκη.
Μόλις ολοκλήρωσε την ιστορία του, όλα τα κοχύλια της βιβλιοθήκης άρχισαν να λάμπουν.
«Η νέα ιστορία προστέθηκε στη συλλογή μας», είπε η χελώνα.
«Από σήμερα θα μπορούν να τη βλέπουν όλοι οι επισκέπτες.»
Πριν φύγουν, η χελώνα τον οδήγησε σε μια τελευταία αίθουσα.
Στο κέντρο υπήρχε ένα τεράστιο άδειο ράφι.
«Γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα κοχύλι εδώ;» ρώτησε ο Αστέριος.
«Επειδή αυτό το ράφι είναι αφιερωμένο στις ιστορίες που δεν έχουν ακόμη γραφτεί.»
Ο Αστέριος χαμογέλασε.
Κατάλαβε πως όσο υπάρχει φαντασία, η βιβλιοθήκη δεν θα σταματήσει ποτέ να μεγαλώνει.
Πριν επιστρέψει στο σπίτι του, η χελώνα του χάρισε ένα μικρό λευκό κοχύλι.
«Όποτε έχεις μια νέα ιδέα», του είπε, «αρκεί να το κρατήσεις στα χέρια σου και η ιστορία θα βρίσκει τον δρόμο της μέχρι εδώ.»
Ο Αστέριος το φύλαξε προσεκτικά και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Καθώς περνούσε ανάμεσα στα πολύχρωμα κοράλλια, σκεφτόταν πως κάθε μέρα μπορεί να κρύβει μια νέα περιπέτεια.
Γιατί οι πιο όμορφες ιστορίες δεν βρίσκονται μόνο μέσα στα βιβλία.
Γεννιούνται κάθε φορά που κάποιος έχει το θάρρος να φανταστεί κάτι καινούριο.
