Ο Άλεξ το δελφίνι ξύπνησε νωρίς ένα ηλιόλουστο πρωινό και ξεκίνησε τη βόλτα του στα γαλάζια νερά της θάλασσας.
Καθώς κολυμπούσε ανάμεσα στα πολύχρωμα κοράλλια, είδε μια μεγάλη πινακίδα που δεν είχε προσέξει ποτέ.
Έγραφε:
«Υποβρύχιο Ταχυδρομείο – Όλοι οι δρόμοι της θάλασσας ξεκινούν από εδώ!»
Ο Άλεξ γέμισε περιέργεια.
«Υπάρχει ταχυδρομείο στον βυθό; Πρέπει να το δω!»
Ακολούθησε τα βέλη μέχρι που έφτασε σε ένα όμορφο κτίριο φτιαγμένο από κοχύλια, λείες πέτρες και πολύχρωμα κοράλλια.
Μπροστά στην είσοδο υπήρχε ένα μεγάλο γραμματοκιβώτιο σε σχήμα αστερία.
Ο Άλεξ μπήκε μέσα και έμεινε έκπληκτος.
Δελφίνια, χελώνες, ιππόκαμποι και χταπόδια ταξινομούσαν γράμματα και δέματα που ταξίδευαν σε κάθε γωνιά του ωκεανού.
Πάνω στα ράφια υπήρχαν χιλιάδες φάκελοι διαφορετικών χρωμάτων.
Άλλοι προορίζονταν για τροπικές θάλασσες, άλλοι για ψυχρούς ωκεανούς και άλλοι για μικρούς κρυμμένους κόλπους.
Ο Άλεξ πλησίασε έναν υπάλληλο.
«Μπορώ να βοηθήσω;» ρώτησε με χαμόγελο.
«Φυσικά!» του απάντησε εκείνος.
Έδωσε στον Άλεξ μια τσάντα γεμάτη γράμματα και έναν χάρτη με τις διαδρομές.
Ο Άλεξ ξεκίνησε αμέσως.
Κολυμπούσε γρήγορα αλλά πάντα με προσοχή.
Παρέδωσε ένα γράμμα σε μια οικογένεια θαλάσσιων χελωνών, ένα δέμα σε έναν αστερία που περίμενε ένα καινούριο βιβλίο και μια πρόσκληση σε μια παρέα παιχνιδιάρικων δελφινιών.
Σε κάθε στάση έβλεπε χαμόγελα.
Όλοι χαίρονταν όταν παραλάμβαναν την αλληλογραφία τους.
Όταν ολοκλήρωσε τη διαδρομή, επέστρεψε στο υποβρύχιο ταχυδρομείο.
Οι υπάλληλοι τον χειροκρότησαν.
«Έκανες εξαιρετική δουλειά!» του είπαν.
Ο Άλεξ χαμογέλασε περήφανος.
Εκείνη την ημέρα κατάλαβε πως ακόμη και ένα μικρό γράμμα μπορεί να ταξιδέψει πολύ μακριά και να χαρίσει χαρά σε κάποιον.
Καθώς κολυμπούσε προς το σπίτι του, ένιωθε πως είχε ζήσει άλλη μία υπέροχη περιπέτεια.
Και ανυπομονούσε να ανακαλύψει ποια θα ήταν η επόμενη.
