Η Φωφώ η φώκια ξύπνησε νωρίς ένα λαμπερό πρωινό και βούτηξε χαρούμενη στα καταγάλανα νερά.
Εκείνη την ημέρα είχε αποφασίσει να επισκεφθεί ένα νησί που όλοι οι φίλοι της περιέγραφαν ως ένα από τα πιο όμορφα μέρη του ωκεανού.
Μετά από αρκετή ώρα κολύμβησης, άρχισε να διακρίνει στο βάθος τεράστια λευκά παγόβουνα που έλαμπαν κάτω από το φως του ήλιου.
«Επιτέλους έφτασα!» είπε με ενθουσιασμό.
Το νησί ήταν πραγματικά εντυπωσιακό.
Γύρω του υπήρχαν μικρές παγωμένες σπηλιές, γαλάζιες λίμνες και βράχοι που έμοιαζαν με γλυπτά από πάγο.
Η Φωφώ ξεκίνησε αμέσως την εξερεύνηση.
Πρώτα πέρασε από μια μεγάλη φυσική αψίδα που είχε σχηματιστεί μέσα στον πάγο.
Οι ακτίνες του ήλιου περνούσαν από μέσα και δημιουργούσαν όμορφα χρώματα.
Στη συνέχεια ανακάλυψε μια μικρή λιμνούλα με νερό τόσο καθαρό, που μπορούσε να δει μέχρι τον πυθμένα.
Λίγο πιο πέρα βρήκε ένα παρατηρητήριο χτισμένο πάνω σε έναν βράχο.
Ανέβηκε στην κορυφή και από εκεί θαύμασε ολόκληρο το νησί.
Παγόβουνα κάθε μεγέθους επέπλεαν ήρεμα στη θάλασσα, ενώ θαλασσοπούλια πετούσαν πάνω από το νερό.
Η θέα ήταν μαγευτική.
Καθώς συνέχιζε τη βόλτα της, ανακάλυψε μια μικρή σπηλιά.
Οι τοίχοι της ήταν γεμάτοι διάφανους παγοκρυστάλλους που λαμποκοπούσαν σαν διαμάντια.
Η Φωφώ στάθηκε για λίγο και παρατηρούσε τις αντανακλάσεις του φωτός.
Ήταν σαν να βρισκόταν μέσα σε ένα παλάτι από κρύσταλλο.
Όταν ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, το χρώμα του ουρανού έγινε πορτοκαλί και ροζ.
Τα παγόβουνα πήραν χρυσές αποχρώσεις και ολόκληρο το τοπίο έμοιαζε βγαλμένο από όνειρο.
Η Φωφώ χαμογέλασε ευτυχισμένη.
Είχε ζήσει ακόμη μία υπέροχη περιπέτεια.
Πριν πάρει τον δρόμο της επιστροφής, γύρισε για μια τελευταία ματιά στο παγωμένο νησί.
Ήξερε πως ο ωκεανός ήταν γεμάτος μοναδικά μέρη και πως κάθε ταξίδι έκρυβε μια νέα ιστορία που περίμενε να γραφτεί.
