Η Ρίνα η μπαλαρίνα ξύπνησε ένα λαμπερό πρωινό γεμάτη χαρά.
Φόρεσε τα αγαπημένα της ροζ παπούτσια, έδεσε προσεκτικά την κορδέλα στα μαλλιά της και άρχισε να κάνει τις πρώτες ασκήσεις χορού.
Την ώρα όμως που έκανε μια όμορφη πιρουέτα, ένα μικρό μουσικό κουτί εμφανίστηκε μπροστά της.
Το κουτί άνοιξε μόνο του και μια απαλή μελωδία γέμισε το δωμάτιο.
Μέσα υπήρχε ένα σημείωμα.
«Το Μεγάλο Θέατρο των Αστεριών σε προσκαλεί. Μια ξεχωριστή παράσταση περιμένει μόνο εσένα.»
Μόλις η Ρίνα άγγιξε το μουσικό κουτί, ένα μονοπάτι από λαμπερά αστέρια σχηματίστηκε μπροστά της.
Το ακολούθησε με ενθουσιασμό.
Ύστερα από λίγο έφτασε σε ένα τεράστιο θέατρο φτιαγμένο από λευκό μάρμαρο και κρυστάλλινο γυαλί.
Η οροφή του έμοιαζε με έναν αληθινό έναστρο ουρανό.
Στην είσοδο την περίμενε ένας κομψός κύκνος με χρυσό παπιγιόν.
«Καλώς ήρθες, Ρίνα. Εδώ κάθε παράσταση γίνεται ένα ταξίδι φαντασίας.»
Η πρώτη αίθουσα λεγόταν Η Σχολή των Μαγικών Βημάτων.
Το πάτωμα ήταν γεμάτο φωτεινά αστέρια.
Κάθε φορά που η Ρίνα έκανε μια σωστή κίνηση, τα αστέρια άναβαν και σχημάτιζαν όμορφα σχέδια.
Δοκίμασε άλματα, στροφές και φιγούρες που δεν είχε ξαναχορέψει ποτέ.
Σύντομα ολόκληρο το πάτωμα έλαμπε σαν γαλαξίας.
«Ο χορός είναι μια γλώσσα που μιλά χωρίς λέξεις», είπε ο κύκνος.
Στη συνέχεια μπήκαν στην Αίθουσα των Ζωντανών Σκηνικών.
Εκεί οι σκηνές άλλαζαν μορφή κάθε λίγα λεπτά.
Μια στιγμή η Ρίνα χόρευε μέσα σε έναν ανθισμένο κήπο.
Ύστερα βρισκόταν πάνω σε ένα κάστρο.
Μετά σε ένα μαγικό δάσος.
Και λίγο αργότερα πάνω σε ένα σύννεφο που ταξίδευε στον ουρανό.
Κάθε σκηνικό ακολουθούσε τις κινήσεις της σαν να χόρευε μαζί της.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο εντυπωσιακή.
Πάνω από μια τεράστια βελούδινη αυλαία έγραφε:
«Η Σκηνή των Χιλίων Χειροκροτημάτων.»
Η αυλαία άνοιξε αργά.
Η Ρίνα βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη σκηνή.
Οι θέσεις ήταν άδειες.
«Δεν υπάρχει κοινό;» ρώτησε με απορία.
Ο κύκνος χαμογέλασε.
«Το κοινό εμφανίζεται όταν κάποιος χορεύει με την καρδιά του.»
Η Ρίνα πήρε μια βαθιά ανάσα.
Άρχισε να χορεύει απαλά, αφήνοντας τη μουσική να την οδηγήσει.
Κάθε βήμα της γέμιζε τη σκηνή με μικρά λαμπερά αστέρια.
Όταν ολοκλήρωσε την τελευταία πιρουέτα, οι άδειες θέσεις φωτίστηκαν.
Εμφανίστηκαν παιδιά, νεράιδες, ζωάκια και πολύχρωμα πουλιά που χειροκροτούσαν χαμογελώντας.
Ολόκληρο το θέατρο αντήχησε από χειροκροτήματα.
«Η πιο όμορφη παράσταση», είπε ο κύκνος, «είναι εκείνη που κάνει τους άλλους να νιώθουν χαρά.»
Πριν φύγει, της χάρισε μια μικρή ασημένια κορδέλα.
Δεν ήταν μια συνηθισμένη κορδέλα.
Λάμπρυνε κάθε φορά που η Ρίνα χόρευε με αγάπη, ευγένεια και αληθινό χαμόγελο.
Η Ρίνα την έδεσε στα μαλλιά της και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Από εκείνη την ημέρα δεν χόρευε μόνο για να κάνει όμορφες φιγούρες.
Χόρευε για να χαρίζει χαμόγελα, να εμπνέει όσους την παρακολουθούσαν και να θυμίζει πως η τέχνη μπορεί να γεμίσει κάθε καρδιά με φως.
Και κάθε φορά που έκανε μια πιρουέτα, έμοιαζε σαν ένα μικρό αστέρι να γεννιόταν ψηλά στον ουρανό.
