Σε ενα μεγάλο πράσινο δάσος ζούσαν δύο αδέρφια, ο Τζακ και η Τζίνη. Ήταν πολύ δεμένα μεταξύ τους και πάντα έκαναν τα πάντα μαζί. Τους άρεσε να εξερευνούν, να ανακαλύπτουν και να φτιάχνουν δικές τους μικρές περιπέτειες.
Ένα απόγευμα, ενώ έπαιζαν κοντά στο δάσος, είδαν κάτι παράξενο. Ένα μικρό μονοπάτι που δεν υπήρχε ποτέ πριν είχε εμφανιστεί ανάμεσα στα δέντρα. Έλαμπε απαλά, σαν να ήταν φτιαγμένο από φως.
«Το βλέπεις κι εσύ;» ρώτησε ο Τζακ.
Η Τζίνη έγνεψε.
«Πάμε να δούμε πού οδηγεί.»
Χωρίς να το σκεφτούν πολύ, μπήκαν στο μονοπάτι. Τα δέντρα γύρω τους ψιθύριζαν και τα φύλλα έλαμπαν σαν μικρά αστεράκια. Όσο προχωρούσαν, το δάσος γινόταν πιο μαγικό.
Ξαφνικά έφτασαν σε ένα ξέφωτο. Στη μέση υπήρχε ένα μεγάλο, παλιό δέντρο με μια πόρτα στον κορμό του.
Η Τζίνη άπλωσε το χέρι της και την άνοιξε σιγά.
Μέσα δεν υπήρχε σκοτάδι, αλλά ένα λαμπερό δωμάτιο γεμάτο φως και μικρές πεταλούδες που έλαμπαν.
«Καλώς ήρθατε…» ακούστηκε μια απαλή φωνή.
Ο Τζακ και η Τζίνη κοίταξαν γύρω τους, αλλά δεν είδαν κανέναν.
«Ποιος μιλάει;» ρώτησε ο Τζακ.
«Είμαι το πνεύμα του δάσους,» απάντησε η φωνή. «Σας έφερα εδώ γιατί χρειάζομαι βοήθεια.»
Τα δύο αδέρφια κοίταξαν το ένα το άλλο.
«Τι μπορούμε να κάνουμε;» ρώτησε η Τζίνη.
«Το δάσος χάνει τη μαγεία του… και μόνο δύο καθαρές καρδιές μπορούν να τη φέρουν πίσω.»
Ο Τζακ και η Τζίνη δεν δίστασαν ούτε στιγμή.
«Θα βοηθήσουμε!» είπαν μαζί.
Τότε το δάσος άρχισε να λάμπει πιο δυνατά. Οι πεταλούδες πέταξαν ψηλά και το μονοπάτι άρχισε να εξαφανίζει το σκοτάδι.
Όταν βγήκαν ξανά έξω, το κανονικό δάσος είχε γίνει πιο φωτεινό από ποτέ.
Και από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που περνούσαν από εκεί, το δάσος τους χαιρετούσε σαν να τους θυμόταν.
Γιατί ήξερε πως δύο μικρές καρδιές είχαν κρατήσει ζωντανή τη μαγεία του.
