Το μικρό συννεφάκι ξύπνησε νωρίς ένα ανοιξιάτικο πρωινό και άρχισε να ταξιδεύει αργά στον ουρανό. Καθώς ο ήλιος ανέβαινε όλο και πιο ψηλά, παρατήρησε κάτι παράξενο.
Κάτω στη γη κινούνταν μια μεγάλη σκιά.
Το συννεφάκι σταμάτησε για λίγο.
«Μα... ποιος είναι αυτός που με ακολουθεί;» αναρωτήθηκε.
Όπου κι αν πήγαινε, η σκιά έκανε ακριβώς το ίδιο.
Πέταξε προς τα αριστερά.
Η σκιά πήγε κι εκείνη αριστερά.
Πέταξε προς τα δεξιά.
Η σκιά δεν έμεινε πίσω ούτε στιγμή.
«Θα δω αν μπορεί να με φτάσει!» είπε γελώντας.
Άρχισε να ταξιδεύει πάνω από βουνά, λιβάδια και ποτάμια. Όμως η σκιά συνέχιζε να βρίσκεται ακριβώς από κάτω του.
Το συννεφάκι κουράστηκε και στάθηκε για λίγο πάνω από μια μεγάλη πεδιάδα.
Τότε κοίταξε προσεκτικά προς τα κάτω και κατάλαβε τι συνέβαινε.
Δεν ήταν ένα άλλο συννεφάκι.
Ήταν η δική του σκιά που δημιουργούσε ο ήλιος.
Το μικρό συννεφάκι χαμογέλασε.
«Τελικά δεν με ακολουθεί κανείς. Εγώ ταξιδεύω μαζί με τη σκιά μου!»
Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να τη βλέπει σαν μια όμορφη συντροφιά.
Όταν περνούσε πάνω από ένα λιβάδι, η σκιά του ζωγράφιζε ένα μεγάλο γκρίζο σχήμα στο γρασίδι.
Όταν περνούσε πάνω από μια λίμνη, φαινόταν να επιπλέει πάνω στο νερό.
Κι όταν ταξίδευε πάνω από τα βουνά, η σκιά του γλιστρούσε αργά στις πλαγιές τους.
Το απόγευμα, καθώς ο ήλιος χαμήλωνε, η σκιά έγινε όλο και μεγαλύτερη.
Το συννεφάκι την παρατηρούσε με θαυμασμό μέχρι που ο ήλιος χάθηκε πίσω από τον ορίζοντα.
Τότε η σκιά εξαφανίστηκε.
«Θα σε ξαναδώ αύριο το πρωί!» είπε χαρούμενα.
Και συνέχισε το ταξίδι του στον βραδινό ουρανό, περιμένοντας με ανυπομονησία την επόμενη ανατολή.
