Το συννεφάκι ταξίδευε αργά στον γαλάζιο ουρανό, αφήνοντας τον άνεμο να το οδηγεί σε καινούρια μέρη.
Εκείνο το πρωινό παρατήρησε πως κάθε φορά που φυσούσε λίγο πιο δυνατά, το σχήμα του άλλαζε.
Στην αρχή έγινε στρογγυλό σαν μια μεγάλη μπάλα.
Μετά τεντώθηκε λίγο και έμοιαζε με ένα τεράστιο καράβι που ταξίδευε ψηλά.
«Τι αστείο!» είπε χαρούμενα.
Ο άνεμος συνέχισε να παίζει μαζί του και το συννεφάκι άλλαζε συνεχώς μορφές.
Για λίγο έγινε σαν λουλούδι, μετά σαν αστέρι και ύστερα σαν μια μεγάλη καρδιά.
Κάτω στη γη, τα παιδιά κοιτούσαν ψηλά και προσπαθούσαν να μαντέψουν τι σχήμα θα πάρει στη συνέχεια.
Το συννεφάκι χαιρόταν που έκανε τους ανθρώπους να χαμογελούν.
Λίγο αργότερα συνάντησε πολλά μικρότερα σύννεφα.
Ενώθηκαν όλα μαζί και δημιούργησαν έναν τεράστιο λευκό πίνακα στον ουρανό.
Ο άνεμος άρχισε να ζωγραφίζει πάνω τους και κάθε λεπτό εμφανιζόταν μια διαφορετική εικόνα.
Όταν έφτασε το απόγευμα, οι ακτίνες του ήλιου χρωμάτισαν το συννεφάκι με χρυσές και ροζ αποχρώσεις.
Έμοιαζε σαν ένας μικρός πίνακας ζωγραφικής ψηλά στον ουρανό.
Το συννεφάκι συνέχισε ήρεμα το ταξίδι του.
Ήξερε πως μπορεί να άλλαζε συνέχεια σχήματα, όμως κάθε αλλαγή ήταν μια καινούρια όμορφη περιπέτεια.
